Μια φορά κι' έναν καιρό......

Μια φορά κι' έναν καιρό, ήταν μια μικρή πρωθυπουργός, που κατάλαβε πολύ νωρίς, ότι αν είναι ήσυχη και δεν παρασύρεται, ούτε από τον αριστερό, ούτε από τον δεξιό λαϊκισμό, θα μπορούσε να γίνει και μεγάλη πρωθυπουργός.
-Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε αυτή η σκέψη, ακούγοντας τις παρεμβάσεις των διαφόρων ομιλητών στη χθεσινή συνεδρίαση του Π.Σ. Αττικής. Ίσως γιατί, γύρω από το θέμα του Περιφερειακού Σχεδιασμού για τη Διαχείριση των Απορριμμάτων (ΠΕΣΔΑ), παιζόταν ένα θέατρο κόντρα ρόλων, που κάθε ρόλος έβγαινε έξω από το θέμα, υπογραμμίζοντας διαφορετικές στοχεύσεις και καλά κρυμμένες επιθυμίες.
-Ίσως το σκέφτηκα, γιατί η πραγματικότητα περιορίστηκε χθες στον εξώστη του αμφιθεάτρου, που καθόντουσαν πολίτες από το Γραμματικό, τη Φυλή, την Κερατέα. Στο κάτω μέρος, στις θέσεις των περιφερειακών συμβούλων ήταν παρούσα η σκοπιμότητα:
-Η παράταξη του Πασοκ, ψήφισε λευκό τηρώντας τη γραμμή της Φώφης: "δεν μας έχετε στο τσεπάκι", ενώ για το προτεινόμενο σχέδιο, δεν είχαν καμιά ουσιαστική αντίρρηση.
-Η παράταξη της ΝΔ, που έχει ιδεολογία, υπερψήφισε γιατί ξέρει να ξεχωρίζει πότε ωφελείται η τάξη που εκπροσωπεί στους διάφορους θεσμούς.
-Η παράταξη του ΚΚΕ, τοποθέτησε την ανάλυσή του, με επιχειρήματα και σοβαρότητα, με ολοφάνερη την πίστη του ότι ο δρόμος του δεν μπορεί παρά να είναι μοναχικός.
-Η Κουτσούμπα από την Ανταρσύα, είναι πάντα το ξυπνητήρι μας, και με την πραγματική και με τη μεταφορική έννοια.
-Το ενδιαφέρον όμως ήταν στη Δύναμη Ζωής. Η εισήγηση διέγραψε όχι μόνο προεκλογικές δεσμεύσεις, αλλά και τις αποφάσεις του Π.Σ. τον Δεκέμβρη του 2014, που ελήφθησαν από το σώμα με προτάσεις της Δύναμης Ζωής. 
Την ασυνέπεια αυτή την περιέγραψαν οι περισσότεροι από τους ομιλητές. Η περιφερειάρχης όμως, όπως και τα στελέχη του επιτελείου της που πήραν το λόγο για να υπερασπιστούν την εισήγηση προς το ΠΣ, επέμεναν ότι η ασυνέπεια αυτή, είναι χρήσιμη και ωφέλιμη γα το λαό και τον τόπο.
-Όταν πήρα το λόγο, μετά από 6,5 ώρες συνεδρίαση, είπα τα παρακάτω:

"Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, 
πρέπει να σας πω, ότι αυτή η άνεση της κ. Περιφερειάρχου να λέει άλλα πριν μερικούς μήνες και άλλα σήμερα, και αυτά να είναι αντίθετα μεταξύ τους, με ξεπερνάει.
-Με ξεπερνάει επίσης ότι η αντιπεριφερειάρχης του Κεντρικού Τομέα κ. Κυπριανίδου, έκανε εδώ μια εισήγηση περί ανέμων και υδάτων, χωρίς να μας πει πως είναι δυνατόν να μην περιέχεται στο προτεινόμενο σχέδιο η φράση "ιατρικά απόβλητα" ή η λέξη "Αποτεφρωτήρας ΑΕ", ενώ στο χώρο ευθύνης της υπάρχουν τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας.
-Είναι παράλογο να επιμένει η Περιφερειάρχης, ότι το προτεινόμενο σχέδιο κατοχυρώνει το δημόσιο χαρακτήρα της διαχείρισης των απορριμμάτων, όταν η ΕΕΑΑ ΑΕ (Ελ. Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης", μανατζάρει 4 υπουργεία, εισπράττει το τέλος ανακύκλωσης δεν ελέγχεται από κανέναν, και παραμένει ανέγγιχτη στο "σχέδιο". Όπως είναι παράλογο να μιλάμε για ανακύκλωση με διατήρηση του μπλε κάδου, και για Τοπικά Σχέδια Διαχείρησης (ΤΣΔ), όταν οι Δήμαρχοι και εδώ λένε, ότι δεν υπάρχει ούτε ευρώ διαθέσιμο, ούτε προσωπικό. Και όταν μάλιστα απουσιάζουν και σήμερα οι δήμοι της Αθήνας και του Πειραιά.
-Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εδώ και ένα χρόνο προσπαθώ να πείσω τους συναδέλφους της ΔΖωής, ότι το ζήτημα των σκουπιδιών είναι κεφαλαιώδες. Απέτυχα.
-Ετσι σας δηλώνω ότι αποχωρώ από τη Δ. Ζ. και συνεχίζω τη θητεία μου ως ανεξάρτητη περιφερειακή σύμβουλος."
Και φυσικά καταψήφισα το περίφημο σχέδιο που μόνο σχέδιο δεν είναι, μαζί με την Αννα Βασιλάκη και Μ. Μαντά, που είναι περιφερειακοί σύμβουλοι της ΔΖ.

Γράφουμε τον τίτλο ενός ολοκαίνουργιου κεφαλαίου της ιστορίας μας, για την Αντίσταση στην Ελλάδα του 2015.

Χρειαζόμαστε μια μεγάλη, ανυποχώρητη, ευέλικτη, διατεταγμένη και πρωτότυπη αντίσταση.
-Μια αντίσταση για την οποία δεν θα πούμε τίποτα. Θα σκεφτούμε όμως και θα πάρουμε θέση για ότι συμβαίνει γύρω μας.
-Μια αντίσταση που θα απορρίπτει την αριστερή γραφειοκρατία που δημιούργησαν 41 χρόνια "ομαλής" κοινοβουλευτικής περιόδου.
-Μια αντίσταση που θα κρίνει τα ιερά και τα όσια του συστήματος: την πληροφορία, την είδηση, το συμβολισμό, και πάνω απ'όλα την εικόνα. 
-Μια αντίσταση που θα θέσει τα νέα καθήκοντα των σύγχρονων αγωνιστών, που είναι η αμφισβήτηση του κατεστημένου τρόπου ζωής. Η αμφισβήτηση του κατεστημένου τρόπου να κάνεις πολιτική. Η αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιδεολογίας του συστήματος που περνάει από κάθε οδηγία, κανονισμό, απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
-Μια αντίσταση που θα βάλλει την αριστερά εκεί που είναι η θέση της: στους εργάτες, στους υπαλ/λους, στους αγρότες, στους φτωχούς και τους απόκληρους, τους διανοούμενους, τους καλλιτέχνες, τους ομοφυλόφιλους, τις φεμινίστριες, τους φοιτητές. Εκεί δηλ. που η κοινωνία βογγάει, ονειρεύεται, απορρίπτει και αμφισβητεί.
-Μια αντίσταση ποικιλόμορφη, μακρυά από μικροαστικές ευκολίες. Μακρυά από το κανονιολόγιο των "αριστερών" που πάντα θαύμαζαν το σύστημα. Που βρήκαν στην αριστερά τον πιο σύντομο δρόμο προς την προσωπική τους επιτυχία, μέσα στο σύστημα.
-Μια αντίσταση από την οποία θα ξεβράζεται ως ξένο σώμα ο ατομιστής, ο βολεψάκιας, ο "ρεαλιστής".
-Μια αντίσταση στην οποία θα μιλάμε ελάχιστα και θα δρούμε εντατικά.

-Οι κανόνες είναι γνωστοί και αναλλοίωτοι στο χρόνο:

-Οργανώνουμε εστίες της ΛΑΕ σε κάθε εργοστάσιο, επιχείρηση, βιοτεχνία, εμπορικό κατάστημα. Σε κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα. Σε κάθε υπουργείο και οργανισμό.
-Συζητάμε με τους ανθρώπους τις συγκεκριμένες συνθήκες που ζουν και δουλεύουν. Αναδεικνύουμε τα προβλήματα από τους ίδιους και όχι από τις αναλύσεις μας.
-Οργανώνουμε εσωτερικό σχολείο και μορφωνόμαστε. Τέρμα η ευκολία, και αριστερός και πληροφορημένος μόνο από το Μέγκα και τον Χατζηνικολάου. Η ανάγνωση των εντύπων του χώρου, φυσικών και ηλεκτρονικών είναι καθήκον. 

-Τα καθήκοντά μας απορρέουν από τη φύση και το μέγεθος του αντιπάλου. Ένας αντίπαλος που κινείται σε 2 ταυτοχρόνως επίπεδα, πράγμα που για πρώτη φορά αντιμετωπίζει το κίνημα. Το ένα επίπεδο είναι το πραγματικό και το άλλο η εικόνα.
-Στο πραγματικό επίπεδο έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κυβέρνηση του Ευρώ, που υπάρχει πλέον και δρα ανεξάρτητα από την "εικόνα του πολιτικού συστήματος"
-Η κυβέρνηση του Ευρώ αποτελείται από ειδικούς μηχανισμούς και εγκάθετα πρόσωπα που είναι:
1. Η Τράπεζα της Ελλάδος.
2. Η Ανεξάρτητη Γραμματεία Εσόδων 
3. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ).
4. Το Ταμείο Αξιοποίησης (εκποίησης) Δημόσιας Περιουσίας
5. Η ΕΛΣΤΑΤ 
(κάτι ακούστηκε και για υπουργείο Μνημονίου).
Οι πέντε παραπάνω μηχανισμοί επικοινωνούν αυτοτελώς με μηχανισμούς του Ε.Κοινοβουλίου, και λειτουργούν ανεξαρτήτως των πολιτικών εξελίξεων και των πολιτικών συσχετισμών. Γι'αυτό ζούμε στη φάση που δεν έχει πια σημασία το εκλογικό αποτέλεσμα. Γι'αυτό έχουμε πλέον μια ενιαία, στην άποψή της Βουλή, για την αναγκαιότητα εφαρμογής του ενός και μοναδικού προγράμματος. Γι'αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να εξετάσουμε με νέο τρόπο την αρχή του συσχετισμού των δυνάμεων.
-Το δεύτερο επίπεδο είναι η εικόνα του πολιτικού συστήματος: κόμματα, αρχηγοί, ντέρμπυ, διαξιφισμοί, σκάνδαλα, καταγγελίες και πολλά άλλα, που απασχολούν το πόπολο, την ώρα που οι μηχανισμοί της κυβέρνησης του Ευρώ, δουλεύουν απερίσπαστοι. Απόδειξη, η συντονισμένη και επί της ουσίας δράση της υπηρεσιακής κυβέρνησης.

-Η παραμονή της ΛΑΕ, έξω από το κοινοβούλιο θα δώσει τη δυνατότητα να δώσουμε στον εαυτό μας τον απαραίτητο χρόνο να σκεφτούμε, να οργανωθούμε να αντισταθούμε και να επιτεθούμε. Στο διάστημα αυτό θα θέσουμε τους εσωτερικούς μας κανόνες με στόχο, η είσοδος της ΛΑΕ στη βουλή να είναι ένα μόνο επεισόδιο στην πολύμορφη, ποικίλη και αγωνιστική δράση της. 
Με αισιοδοξία για το δίκιο των ανθρώπων της εργασίας, με πολιτική και αγωνιστική στάση απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου, προχωράμε διευκολύνοντας και όχι καθυστερώντας, την πορεία της κοινωνίας προς το σοσιαλισμό και την πραγματική ατομική και συλλογική ελευθερία.

Είναι τυχαίες, πρόσφατες και αναγκαστικές οι εξελίξεις στο Σύριζα?

6 Μαίου 2012, τρέχουμε στα Προπύλαια. Το εκλογικό αποτέλεσμα δίνει στον Σύριζα σχεδόν 17%. Χαρά, συγκίνηση και ένα αίσθημα δικαίου είναι έντονο. Είμαστε 2 χρόνια στους δρόμους, κυριολεκτικά, εναντίον της υποτελούς λογικής του Μνημονίου. Μια λογική που είχε σκοπό να πείσει το λαό, ότι είχε την πλήρη ευθύνη για την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς εποπτείας.

-Εκείνη την ιδεολογική μάχη ο Σύριζα την κέρδισε ολοκληρωτικά, παλεύοντας σώμα με σώμα, με τη λογική της υποταγής. Και αυτό ήταν το πρώτο βήμα για το μέτωπο κατά των πολιτικών του μνημονίου, δηλ. της πολιτικής της λιτότητας και της εθνικής υποτέλειας.

-Δίπλα μου είναι η Μαίρη, πανευτυχής με τη σημαία της ΔΕΑ, παραπέρα η σημαία του Συνασπισμού, της ΚΟΕ, του Κόκκινου, κλπ κλπ.

-18 Ιουνίου 2012: Η σκηνή επαναλαμβάνεται σε ξέφρενη κατάσταση, γιατί στις επαναληπτικές εκλογές ο Σύριζα αναδεικνύεται σε Αξιωματική Αντιπολίτευση με ποσοστό 27%.

-Στα Προπύλαια φτάνει ο Αλέξης Τσίπρας και ο Μανώλης Γλέζος.

Ο Αλέξης φαίνεται μαζεμένος, "δεν καταφέραμε αυτή τη φορά να γίνουμε κυβέρνηση", απόρησα, μα καλά νόμιζαν ότι θα βγει ο Σύριζα κυβέρνηση αμέσως? αναρωτήθηκα. Και ο Αλέξης συνέχισε:

"Και τώρα θα φτιάξουμε τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.

-Κοιταζόμασε με τη Μαίρη: - τι λέει?

-Αυτό που είπε ο Αλέξης Τσίπρας εκείνο το βράδυ, εξελίχθηκε πολύ γρήγορα. Ο γνωστός μηχανισμός, που στην πορεία εμφανίστηκε αρκετές φορές, έθεσε το θέμα: "πρέπει να φτιάξουμε ένα κόμμα αντίστοιχο του 27%, πρέπει να διαλυθούν οι συνιστώσες, πρέπει να έρθει νέος κόσμος στις οργανώσεις".

- Παρατήρηση πρώτη: -Τη στιγμή, που ο πολιτικός χώρος του Σύριζα, έπρεπε πολιτικά να είναι παρών στην κοινωνία για να παίξει ο Σύριζα το ρόλο του ως αξιωματική αντιπολίτευση, μια πολιτική "πρωτοβουλία", της ομάδας που και σήμερα διαχειρίζεται την πολιτική του Σύριζα και της κυβέρνησης, έβαλε το κόμμα σε μια ατέρμονη εσωτερική συζήτηση, μέχρι τον επόμενο Ιούλιο του 2013. 

-Τι έγινε όμως στη διάρκεια αυτού το χρόνου? Η "ηγετική ομάδα",  αυθαίρετα συγκροτημένη με στελέχη μόνο φιλοευρωπαικού προσανατολισμού, ανέπτυξαν ερήμην κάθε συλλογικής διαδικασίας και έξω από κάθε ουσιαστικό πολιτικό έλεγχο από τα αρμόδια κομματικά όργανα, την πολιτική της διεύρυνσης του κόμματος.

Μια διεύρυνση προς το χώρο του Πασοκ, με τόση επιμονή που σε εσωτερικό email στη λίστα των μελών της ΚΕ του Συνασπισμού, αναφερόταν το εξής καταπληκτικό που αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως:

-Για τις θέσεις του πανελλαδικού οργάνου που θα προκύψει από την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (Δεκέμβρης του 2012) 100+ θέσεις θα αναδειχθούν με εκλογική διαδικασία στη Συνδιάσκεψη, και 100 θέσεις θα είναι στη διάθεση του Προέδρου!!!!!!

Με την απόσυρση αυτής της απίθανης θέσης, μπήκαμε στη διαδικασία θέσεων που προέρχονται από εκλογή και θέσεων "εξ οφιτσίου"!!!!!!

-Παρατήρηση 2η: Από την αρχή του 27%, η "ηγετική ομάδα" λειτούργησε με δικό της σχέδιο και για το "ενιαίο κόμμα" και για την πολιτική των συμμαχιών.

-Ο Σύριζα ως κόμμα έφτασε στο 1ο Συνέδριο του ενιαίου κόμματος πλέον, έχοντας περάσει ένα χρόνο συζητώντας αν πρέπει να διαλυθούν οι συνιστώσες ή όχι, πως θα εντάσσονται τα νέα μέλη κλπ.Το μόνο που δεν έμενε καιρός να συζητηθεί ήταν το πολιτικό περιεχόμενο της τακτικής των συμμαχιών και το πρόγραμμα.

-Κάθε φορά που ρωτούσαμε για το πρόγραμμα, η απάντηση ήταν σταθερή: -Το ετοιμάζει η ομάδα του προγράμματος με τον Γιάννη Δραγασάκη.

-Παρατήρηση 3η: Τελικά το πρόγραμμα δεν ήρθε ποτέ και κάποια στιγμή δόθηκε στη δημοσιότητα το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

-Με βάση αυτή την πρόταση, αναπτύχθηκε μια μεγάλη διαβούλευση με την κοινωνία που έδειξε ότι τα μέτρα του προγράμματος της Θεσσαλονίκης ήταν ώριμα για το λαό. Και τα δεχόταν και ήταν διατεθειμένος να παλέψει γι'αυτά. Αυτός ήταν και ο λόγος, που γύρω από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, εκφράστηκε για πρώτη φορά και μια ευρύτερη κομματική συναίνεση, πράγμα που έδωσε τεράστια ώθηση που εκφράστηκε και προς και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

-Η συγκρότηση της 1ης αριστερής κυβέρνησης αντιμετωπίστηκε με εμπιστοσύνη και αγκαλιάστηκε από τα μέλη του Σύριζα, καταγράφοντας έτσι μια δεύτερη κατάσταση ενότητας στη βάση του Σύριζα.

-Οι εξι μήνες που συγκλόνισαν την Ευρώπη και τον κόσμο, είναι ακόμα νωποί στη μνήμη μας. 

Παρατήρησ 4η: -Η ηγετική ομάδα συγκρότησε μια και μόνη τακτική, την επικοινωνιακή, σαν έτοιμη από καιρό για ότι θα ακολουθούσαν. Μέσα από ιερούς συμβολισμούς για την αριστερά, σε 5 μήνες η Ελλάδα έγινε φτωχότερη κατά περίπου 22 δις. Η πραγματική πολιτική πρακτική, έξω από τα πολλά λόγια, ήταν πολιτική που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην υπογραφή του 3ου Μνημονίου.

-Όλο αυτό το χρονικό διάστημα που περιγράφω, οι εσωκομματικές κινήσεις ήταν στην κατεύθυνση στήριξης της πολιτικής της ηγετικής ομάδας. Έτσι ξαφνικά και με αιτιολογία "το κόμμα", συγκροτήθηκε μια νέα τάση η "ενωτική κίνηση" που στο κεντρικό της επιτελείο πήραν θέση όλα τα γνωστά ονόματα που όλο το προηγούμενο διάστημα λειτούργησαν ως κόμμα μέσα στο κόμμα, με μυστικές συσκέψεις μελών σε σπίτια.

-Η χθεσινή σύσκεψη στου Μαξίμου που κατέληξε στην εξαγγελία εκλογών ήταν μια σύσκεψη της ηγετικής ομάδας στο κυβερνητικό επίπεδο, με την ενωτική κίνηση στο κομματικό επίπεδο, κατά κύριο λόγο. Μια σύσκεψη που συγκλήθηκε, αφού για δέυτερη φορά το κόμμα είχε "καθησυχαστεί" με την απόφαση για διεξαγωγή του εκτάκτου συνεδρίου.

-Η Αριστερή Πλατφόρμα, για πολλά χρόνια, έδωσε μια πραγματική ιδεολογική και πολιτική μάχη μέσα στο Σύριζα. Κράτησε τις ιδέες της αριστεράς ζωντανές, κράτησε τα βασικά ταξικά και πολιτικά κριτήρια για την εκπόνηση της τακτικής και στρατηγικής ενός αριστερού κόμματος, κόντρα στην προσπάθεια της ηγετικής ομάδας για πλήρη αποιδεολογικοποίηση στη λογική των μελών του κόμματος.

Συμπέρασμα: Ο Σύριζα κατέγραψε μια πορεία με επιτυχίες και λάθη, που δίνει πολύτιμο υλικό για την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος στο παρών και στο μέλλον. Πρόκειται για ιστορική προσφορά στον αγώνα των εργαζομένων για το σοσιαλισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία.

Η υπογραφή του 3ου Μνημονίου, θέτει τη ηγετική ομάδα στο περιθώριο του λαϊκού κινήματος και την παραδίδει στην κρίση της ιστορίας.

Για την πολιτική συμμαχία που θέλουμε

Μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου από την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αριστερά και το κίνημα που αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στα Μνημόνια, πιστεύουμε ότι επείγει η συγκρότηση ενός νέου μετώπου δυνάμεων της αριστεράς, που θα μπορέσει να οργανώσει την πάλη του λαού για να καταργηθούν τα Μνημόνια και να φτάσει το «ΟΧΙ» μέχρι το τέλος. Στη βάση αυτής της ανάγκης, και της συζήτησης που έχει ήδη ανοίξει, θα θέλαμε να καταθέσουμε τις παρακάτω σκέψεις.

Δεν υπάρχει ενότητα για την ενότητα

Καταρχήν πιστεύουμε ότι θα είναι σημαντικό για όλους μας, όχι μόνο για τις πολιτικές δυνάμεις που ανήκει ο καθένας και καθεμιά από εμάς αλλά κυρίως για την ίδια την προοπτική της ρήξης, το να φτιαχτεί τώρα ένα ευρύ μέτωπο της αντισυστημικής αριστεράς, που θα συστρατεύσει το κομμάτι ΣΥΡΙΖΑ που διαφοροποιείται από τα αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ και τις υπόλοιπες δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς που θέλουν να αγωνιστούν για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία, μακριά από τον μνημονιακό δήθεν μονόδρομο, και οι οποίες έχουν μετωπική πολιτική. Αυτό όμως ούτε μπορεί, ούτε και πρέπει να γίνει αποκλειστικά με μία προσέγγιση «μίνιμουμ συμφωνίας», δηλαδή ότι «όσο λιγότερα πολιτικά ζητήματα θέσουμε, τόσο πιο ευρύ θα είναι το μέτωπο». Η ενότητα για την ενότητα δεν είναι το παν. Το ζητούμενο είναι η ενότητα που μπορεί να κάνει αποτελεσματική τη δράση μας και ειλικρινή την απεύθυνσή μας στον κόσμο.

Το ζήτημα της ρήξης με την ΕΕ

Από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βγουν άμεσα τα απαραίτητα συμπεράσματα. Δεν απέτυχε μόνο μία συγκεκριμένη ηγεσία. Απέτυχε μία ολόκληρη πολιτική λογική. Μια λογική που αποσυνέδεσε την τακτική από τη στρατηγική, που συγκέντρωνε δυνάμεις μόνο απέναντι στον αμέσως επόμενο ορατό στόχο. Χτίστηκε μια συμμαχία κατά βάση απέναντι στο «αντι-μνημόνιο», που μπροστά σε αυτόν τον στόχο δεν δίστασε να συμπορευτεί με αστικές δυνάμεις όπως οι ΑΝΕΛ αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κρύβοντας τις θεμελιώδεις διαφορές αυτών των δυνάμεων κάτω από το χαλί. Καθόλη, δε, τη διάρκεια της διακυβέρνησης απομακρυνόταν διαρκώς και από αυτόν τον μίνιμουμ στόχο, μπαίνοντας σε ένα καθοδικό σπιράλ αναδιπλώσεων. Την κρίσιμη στιγμή, η υποχώρηση δικαιολογήθηκε από την πιο ανήθικη, πολιτικά και πραγματικά, επίκληση της «μη ύπαρξης άλλης δυνατότητας», που οδήγησε και στην αντιστροφή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Επειδή λοιπόν η ρήξη όχι μόνο με το ευρώ αλλά και με την ΕΕ, όπως και η αναγκαιότητα μη αναγνώρισης και μονομερούς διαγραφής του ληστρικού χρέους, θα βρεθούν άμεσα στην επικαιρότητα σε μια πορεία υλοποίησης μιας φιλολαϊκής πολιτικής πέρα από τα Μνημόνια, χρειαζόμαστε μια πολιτική συμμαχία που θα μιλάει καθαρά για αυτά τα ζητήματα και θα προετοιμάζει τον λαό για τις αναγκαίες ρήξεις, παρουσιάζοντας και τα βήματα για το τι σημαίνει αυτό, πώς μπορεί να επιτευχθεί και σε ποια κατεύθυνση. Είναι κάτι που το ζητάει και ο ίδιος ο κόσμος, που θέτει επιτακτικά το ερώτημα για το «ποιο είναι το σχέδιο για έξοδο από το ευρώ» και τι «κόστος» θα έχει αυτό. Και αυτό δεν απαντιέται ούτε με μισόλογα, ούτε κρύβοντας το ότι η έξοδος από το ευρώ θα πρέπει να συνδυαστεί με τη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την έξοδο και από την ΕΕ.

Η ρήξη με την ΕΕ, άλλωστε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με φοβικότητα, στο όνομα του διεθνισμού. Αντίθετα, είναι αντιιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό μας καθήκον να πούμε καθαρά ότι η ΕΕ δεν είναι η «Ευρώπη των λαών» -αφήγηση που συμφέρει και τροφοδοτείται από όσους έχουν συμφέροντα από αυτήν- αλλά ότι ακριβώς ο δρόμος προς την Ευρώπη των λαών περνά μέσα από την αποδέσμευση, με στόχο τη διάλυση της ΕΕ, μιας ΕΕ που το τελευταίο διάστημα αποκαλύπτει το πιο σκληρό, και ακραία νεοφιλελεύθερο πρόσωπό της: Το νέο επίπεδο απαιτήσεων της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, που εκφράζεται με τις νέου τύπου συμφωνίες ΤΤΙΡ, CETA (οι οποίες ήδη υπερψηφίστηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), οδηγεί σε εξελίξεις που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για τη σύγκρουση που θα πρέπει να υπάρξει (κατάργηση των αρχών του δικαίου, μείωση των καλλιεργήσιμων εδαφών και αιχμαλωσία της τροφής από τις πολυεθνικές των μεταλλαγμένων, κατάργηση των μορφών δημοκρατικής λειτουργίας, μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους).

Θα είναι καταστροφικό, λοιπόν, το να υιοθετηθεί μία λογική παρόμοια με αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ, μία λογική σταδίων στην ουσία, που στη θέση του «αντι-μνημονίου» θα βάλει το «αντι-ευρώ» και για τα υπόλοιπα «βλέπουμε». Θα είναι εγκληματικό, θα σημαίνει ότι δεν βγήκε κανένα χρήσιμο συμπέρασμα από την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και ότι απλώς προετοιμαζόμαστε για νέες ήττες. Αν μη τι άλλο, το πρόταγμα του όποιου μετώπου είναι και αυτό με το οποίο πολιτικοποιείται ο κόσμος που συμμετέχει σε αυτό. Η πολιτικοποίηση που παρήγαγε η πολιτική λογική «ακύρωση των μνημονίων μέσα σε ευρώ-ΕΕ» έχει οδηγήσει μεγάλο τμήμα κόσμου που στρατεύτηκε σε αυτή τη λογική να δυσκολεύεται σήμερα να βρει διέξοδο. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει το ίδιο λάθος.

Άλλωστε, μία πολιτική πρόταση που αντιμετωπίζει τον λαό ως «ανέτοιμο» να ακούσει για ρήξεις που θα χρειαστούν άμεσα, εκ των πραγμάτων προωθεί το λογική της ανάθεσης και του στείρου κυβερνητισμού. Αν βλέπουμε στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα τον πραγματικό φορέα της αλλαγής, αν πιστεύουμε σε ένα δρόμο που θα οδηγεί σε διαρκείς συγκρούσεις, τότε ευθύνη και υποχρέωση μιας πολιτικής συμμαχίας είναι να πει την αλήθεια, να πείσει για τις αναγκαίες ρήξεις και να αποτελέσει πολιτική έκφραση ενός αποφασισμένου και συνειδητοποιημένου λαϊκού κινήματος.

Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς

Ταυτόχρονα, η πολιτική συμμαχία που χρειαζόμαστε δεν μπορεί παρά να «βλέπει» προς τον στρατηγικό στόχο: τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Γι' αυτό και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως το τέρμα του δρόμου, ούτε μπορούμε να σπέρνουμε αυταπάτες για έναν «καλό καπιταλισμό της δραχμής». Η σύγκρουση με τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για όποια φιλολαϊκά βήματα και σε αυτό πρέπει να είμαστε σαφείς. Η απαραίτητη παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί παρά να έχει συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο. Γι' αυτό είναι σημαντικό να πούμε ότι οι εθνικοποιήσεις τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας που θα χρειαστούν, θα γίνουν χωρίς αποζημίωση, με στόχο να λειτουργήσουν υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε μία επιστροφή στο 2009, ούτε μία ομαλή μετάβαση σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο αποκλειστικά μέσω μιας «αριστερής κυβέρνησης», με το λαϊκό και εργατικό κίνημα σε ρόλο παρατηρητή και ψηφοφόρου. Αντίθετα, πρέπει να αξιοποιήσουμε την πλούσια κινηματική εμπειρία των τελευταίων χρόνων, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τα πειράματα αυτοδιαχείρισης και να προτείνουμε την εκκίνηση μετάβασης σε ένα διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο, με βάση τις πραγματικές εμπειρίες του κόσμου του αγώνα και της πραγματικής ζωής. Ένα μοντέλο στο οποίο η πραγματική δημοκρατία δεν θα είναι ένα σκέτο σύνθημα αλλά καθημερινή κατάκτηση, ώστε μέσα από μια διαδικασία μετασχηματισμού για να περάσει η εξουσία κι ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον παράγουν. Κι αυτή η μεγάλη πορεία ξεκινά με τα σημερινά βήματα.

Η δημοκρατία στη βάση του μετώπου

Η πρόσφατη πείρα έδειξε ότι η από δω και πέρα πορεία μας, το μόνο που δεν χρειάζεται, είναι ένα νέο αρχηγό. Χρειαζόμαστε πολιτική λειτουργία, διαφανή, δημοκρατική, πάνω απ' όλα συλλογική που να αξιοποιεί όλα τα αγωνιζόμενα κοινωνικά στρώματα και να εκτοπίζει φαινόμενα ηγεμονισμού και υπερσυγκέντρωσης «εξουσιών». Το νέο σχήμα χρειάζεται συλλογική ηγεσία που θα κατορθώσει να συνδυάσει την αναγκαία -σε ένα αριστερό σχήμα- πολυφωνία με την αποτελεσματικότητα στη δράση, και θα κάνει πράξη αυτό που χρόνια αναζητούμε στην Αριστερά: τη σύνθεση μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις ως προωθητική δύναμη, όχι ως παραλυσία ή υποστολή στόχων και ιδεών.

Όλα τα παραπάνω, κατά τη γνώμη μας, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για να μπορέσει το μέτωπο που θα φτιαχτεί να συμβάλλει στην ισχυροποίηση του κινήματος και στην οργάνωση του λαού, που είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει την κατάργηση των μνημονίων, τη σύγκρουση με το νεοφιλελευθερισμό, την εκκίνηση μιας διαδικασίας μετασχηματισμού της κοινωνίας και της οικονομίας στη βάση των δικαιωμάτων και των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας, με όλες τις μικρές και μεγάλες συγκρούσεις που αυτή η πορεία συνεπάγεται. Συγκρούσεις που, όπως έδειξε και το συντριπτικό «όχι» του δημοψηφίσματος, είναι και κοινωνικά αναγκαίες και ρεαλιστικές. Κατά τη γνώμη μας, ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν «μικραίνει» την απεύθυνση, αντίθετα την πλαταίνει, αφού δίνει πολύ πιο πειστικές απαντήσεις στην πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες -δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι είναι ιστορικές- τόσο για το μέλλον της αριστεράς αλλά και συνολικά της ελληνικής, και όχι μόνο, κοινωνίας. Με τόλμη και αισιοδοξία λοιπόν, να συμβάλουμε σε μια πολιτική και κινηματική συστράτευση που θα μπορέσει να φέρει νίκες. Που θα διδαχθεί από λάθη (και του πρόσφατου) παρελθόντος και θα φροντίσει να μην τα επαναλάβει. Που δεν θα αφήσει στα μισά τον αγώνα για να ξηλώσουμε τα μνημόνια και τις πολιτικές της εξαθλίωσης και της υποτέλειας, επειδή θα μείνει από πολιτικά «καύσιμα». Για την αξιοπρέπεια, την κοινωνική χειραφέτηση, για έναν άλλο δρόμο που μόνο ένας συνειδητοποιημένος λαός μπορεί να επιβάλει. Για το «ΟΧΙ» μέχρι τέλους, το «ΟΧΙ» μέχρι τη νίκη!

Πάνος Δαμέλος- Μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κορινθίας

Γεωργία Καλαρά- Πρώην μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κορινθίας

Δέσποινα Κουτσούμπα- Περιφερειακή Σϋμβουλος Αττικής- ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σπύρος Μαρκέτος- Πανεπιστημιακός- ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Δημήτρης Μπελαντής- Δικηγόρος, Μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Φλώρα Νικολιδάκη- Πειρφερειακή Σϋμβουλος Άττικής-Μέλος  Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/08/blog-post_609.html#ixzz3jQa6zLiT

Η αλήθεια αρχίζει και βγάζει το κεφάλι της μέσα από το βούρκο.

Ο Σερζ Αλιμί είναι ο διαδοχος του Ιγκνάσιο Ραμονέ στο τιμονι της Monde Diplomatique, της θεωρούμενης ως «καλυτερης εφημεριδας στον Κοσμο».

Διαβάζοντας το άρθρο του Σερζ Αλιμί καταλαβαίνω, ότι αυτό που θα γράψει η ιστορία, θα είναι ότι ένας λαός, με έναν νεαρό επικεφαλής, έκανε μια έφοδο στον ουρανό, αλλά μια άθλια ομάδα "συντρόφων" σε συνεργασία με όλο το κατεστημένο της  Ευρώπης, το έθαψαν κυριολεκτικά. Ελπίζω όμως ο ιστορικός του μέλλοντος να προσθέσει και τη λέξη: "προσωρινά". 

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: Η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Ένα κίνημα νέο και γεμάτο ενέργεια ήταν έτοιμο να αλλάξει ένα ολόκληρο έθνος και να αφυπνίσει τη γηραιά ήπειρο. Το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) συνέτριψαν αυτή την ελπίδα.

Άρθρο του Σέρζ Χαλιμί, συγγραφέα, δημοσιογράφου και διευθυντή της μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας Le monde diplomatique, για το τεύχος του Αυγούστου 

Πέρα από το σοκ που τα γεγονότα στην Ελλάδα προκάλεσαν σε κάποιους από τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, τρία μαθήματα προκύπτουν: Πρώτον, ως προς τη φύση μιας ολοένα και αυταρχικότερης Ένωσης, στο βαθμό που η Γερμανία της επιβάλει, χωρίς αντίβαρο, τη θέλησή της και τις εμμονές της. Δεύτερον, ως προς την αδυναμία μιας κοινότητας βασισμένης σε μια υπόσχεση ειρήνης, να αντλήσει ένα δίδαγμα από την ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη και την πιο βίαια, όταν αυτό που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η επιβολή κυρώσεων στους κακοπληρωτές και στους σκληροκέφαλους. Και τέλος, την πρόκληση που αποτελεί αυτός ο λησμονημένος καισαρισμός, για εκείνους που έβλεπαν την Ευρώπη ως εργαστήριο υπέρβασης του εθνικού πλαίσιου και δημοκρατικής ανανέωσης.

Εκ των προτέρων, οι σχέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της ίδια ένωσης, που συναντιούνται στα ίδια θεσμικά όργανα, συμβάλλουν στην εκλογή του ίδιου Κοινοβουλίου κι έχουν το ίδιο νόμισμα, δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τέτοιου είδους μηχανορραφίες. Ωστόσο, όλα τα κράτη μέλη του Eurogroup, με εξασφαλισμένη τη συντριπτική υπεροχή τους και με επικεφαλής τη Γερμανία, επέβαλαν σε μια αποδυναμωμένη Ελλάδα ένα τελεσίγραφο που, όπως ο καθένας αναγνωρίζει, επιδεινώνει τα περισσότερα από τα προβλήματά της. Το επεισόδιο αυτό φωτίζει το μέγεθος της ευρωπαϊκής κακοτεχνίας (1).

Τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές, το κόμμα αυτό της αριστεράς είχε δίκιο καθ’όλη (σχεδόν) την πορεία. Είχε δίκιο που συνέδεε την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας με την "εκκένωση" που υπέστη η χώρα επί πέντε χρόνια, πρώτα από τους σοσιαλιστές και μετά από τη δεξιά. Είχε δίκιο που τόνιζε ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να αποκαταστήσει τον διαλυμμένο παραγωγικό του τομέα, όταν πρέπει να δίνει σημαντικά ποσά για την εξόφληση των πιστωτών του. Είχε δίκιο που υπενθύμιζε ότι, σε μια δημοκρατία, η κυριαρχία ανήκει στο λαό και ότι ο λαός χάνει την κυριαρχία του, αν η ίδια πολιτική του επιβάλλεται ό, τι κι αν αποφασίσει ο ίδιος.

Τι ωφελεί να υπερασπίζεται κανείς την υπόθεσή του
μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα;

Τρεις ασυναγώνιστες κάρτες, με την προϋπόθεση, βέβαια, να παιχτούν από ανθρώπους που έχουν καλές σχέσεις μεταξύ τους. Στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια όμως, αυτά τα ατού στράφηκαν ενάντια στους κατόχους τους, που αντιμετωπίστηκαν ως μαρξιστές του νότου και εκτός  πραγματικότητας, στο βαθμό που  τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα οικονομικά αξιώματα που πηγάζουν από τη γερμανική ιδεολογία (βλέπε «Ο γερμανικός ορντολιμπεραλισμός: σιδερένιο κλουβί  για τη Γηραιά Ήπειρο»). Όπλα όπως ο ορθολογισμός και οι πεποιθήσεις, είναι ανίσχυρα σε μια τέτοια περίπτωση. Τι ωφελεί να υπερασπιστεί κανείς την υπόθεσή του μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα; Σε όλους τουςμήνες των «διαπραγματεύσεων» στις οποίες συμμετείχε, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, παρατήρησε ότι οι Ευρωπαίοι ομόλογοί του τον κοίταζαν  με τρόπο που έμοιαζε να λέει: «Έχετε δίκιο σε αυτό που λέτε, αλλά εμείς θα σας συντρίψουμε ούτως ή άλλως» (2) (εδώ η κατάθεσή του, «Ο μόνος στόχος τους ήταν να μας εξευτελίσουν»).

Ωστόσο, η επιτυχία, τουλάχιστον προσωρινή, του γερμανικού σχεδίου να υποβιβάσει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο του Eurogroup, εξηγείται επίσης από την αποτυχία των  υπερβολικά αισιόδοξων στοιχημάτων, που τέθηκαν εξαρχής στην Αθήνα από την πλειοψηφία της αριστεράς που ήλπιζε να αλλάξει την Ευρώπη (3). Το στοίχημα ότι οι γαλλική και ιταλική ηγεσία θα βοηθούσαν να ξεπεραστούν τα μονεταριστικά ταμπού της γερμανικής δεξιάς. Το στοίχημα ότι οι λαοί της Ευρώπης, επιβαρυμμένοι από τις πολιτικές λιτότητας που και οι ίδιοι υπέστησαν, θα πίεζαν τις κυβερνήσεις τους να αναλάβουν, εκ περιτροπής, έναν κεϋνσιανικό αναπροσανατολισμό, για τον οποίο η Ελλάδα φαντάστηκε τον εαυτό της ως διαφωτιστή της Γηραιάς Ηπείρου. Το στοίχημα ότι αυτή η στροφή θα ήταν δυνατή εντός της ζώνης του ευρώ, σε σημείο που καμία εναλλακτική δεν είχε σχεδιαστεί ή προετοιμαστεί. Το στοίχημα, τέλος, ότι το παρεμβαλόμενο σενάριο μιας «ρωσικής επιλογής» θα μπορούσε να αναχαιτίσει, για γεωπολιτικούς λόγους, τις τιμωρητικές προσπάθειες της Γερμανίας και θα έκανε τις Ηνωμένες Πολιτείες να συγκρατήσουν τον εκδικητικό βραχίονα του Βερολίνου. Σε καμία στιγμή όμως, κανένα από αυτά τα στοιχήματα δε φαινόταν έτοιμο να κερδίσει. Αλίμονο, ένα τάνκ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με βιολέτες και φυσοκάλαμα.

Ένοχη για την αθωότητά της, η ελληνική ηγεσία πίστεψε ότι οι πιστωτές της χώρας θα έδειχναν ευαισθησία στη δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού, και  ειδικότερα της νεολαίας. Πρώτα οι βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και στη συνέχεια το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, προκάλεσαν την έκπληξη και την οργή του Βερολίνου και των συμμάχων του. Πλέον, είχαν μόνο έναν στόχο: Να τιμωρήσουν τους αντάρτες και εκείνους που θα μπορούσαν να εμπνευστούν από την τόλμη τους. Η συνθηκολόγηση δεν ήταν όμως αρκετή, έπρεπε να συνοδεύεται κι από μια συγγνώμη (η Αθήνα παραδέχθηκε ότι οι οικονομικές επιλογές της είχαν προκαλέσει ρήξη της εμπιστοσύνης με τους εταίρους της) επενδεδυμένη μάλιστα με αποζημιώσεις: Ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας, αξίας τουλάχιστον ίσης με το ένα τέταρτο του εθνικού προϊόντος, θα πρέπει να υποθηκευτούν προς όφελος των πιστωτών. Με την αναμφισβήτητα ανεκτίμητη υποστήριξη του κ. Φρανσουά Ολάντ, η Ελλάδα κατάφερε απλώς τα υποθηκευμένα αυτά στοιχεία να μην μεταφέρονται στο Λουξεμβούργο. Όλοι υποτίθεται ότι είναι καθυσηχασμένοι: Η Ελλάδα θα πληρώσει.

Όταν δεκαεννέα όνειρα συνωστίζονται, ένα κρεβάτι μάλλον είναι πολύ μικρό; Η επιβολή μέσα σε λίγα χρόνια του ίδιου νομίσματος σε λαούς που δεν έχουν ούτε την ίδια ιστορία, ούτε την ίδια πολιτική κουλτούρα, ούτε το ίδιο βιοτικό επίπεδο, τους ίδιους φίλους ή την ίδια γλώσσα, ήταν ένα σχεδόν αυτοκρατορικό εγχείρημα. Πώς μπορεί ένα κράτος να εξακολουθεί να σχεδιάζει μια οικονομική και κοινωνική πολιτική που υπόκειται σε διαδικασίες διαλόγου και δημοκρατικής διαιτησίας, όταν όλοι οι μηχανισμοί νομισματικής προσαρμογής δε βρίσκονται πλέον στα χέρια του; Πώς να φανταστεί κανείς ότι λαοί που δεν γνωρίζονται καθόλου, θα δεχθούν να τις συνδέσει μια αλληλεγγύη παρόμοια με αυτή που συνδέει σήμερα τη Φλόριντα με τη Μοντάνα; Όλα αυτά ήταν βασισμένα σε μια υπόθεση: Ένας βεβιασμένος φεντεραλισμός θα έφερνε κοντά τα ευρωπαϊκά έθνη. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη γέννηση του ευρώ, η εχθρότητα έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Στις 27 Ιουνίου, όταν ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανέτρεξε σε όρους που θυμίζουν κήρυξη πολέμου. Παρομοίασε την πρόταση του Eurogroup) σχηματικά ως «τελεσίγραφο προς την ελληνική δημοκρατία». Και κατηγόρησε ορισμένους από τους «εταίρους» του, ότι έχουν στόχο να «ταπεινώσουν έναν ολόκληρο λαό». Οι Έλληνες θα στηρίξουν απόλυτα την κυβέρνησή τους. Οι Γερμανοί θα κάνουν μπλόκο πίσω από τις αυστηρές απαιτήσεις της δικής τους. Μπορεί η ευρωπαϊκή οικογένεια να συνδέσει ακόμη πιο στενά τις τύχες των μελών της, χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο περαιτέρω ενδοοικογενειακής βίας;

Η εχθρότητα, δεν αφορά πλέον μόνο την Αθήνα και το Βερολίνο. «Δεν θέλουμε να γίνουμε μια γερμανική αποικία,» επιμένει ο κ. Πάμπλο Ιγκλέσιας, ηγέτης των Ποδέμος στην Ισπανία. «Λέω στη Γερμανία: Αρκετά! Είναι αδιανόητο να ταπεινώνεται ένας ευρωπαϊκός εταίρος», ξεσπαθώνει ο ιταλός πρωθυπουργός, Ματτέο Ρέντσι, με μια διακριτικότητα αξιοσημείωτη καθ’όλη τη διάρκεια αυτής της κρίσης. «Στις μεσογειακές χώρες, και σε κάποιο βαθμό στη Γαλλία», παρατηρεί ο Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέκ, «η Γερμανία είναι πιο μισητή από ποτέ μετά το 1945. (...) Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση, που αποτέλεσε την οριστική εδραίωση της ευρωπαϊκής ένωσης, θα είναι και ο κίνδυνος διάλυσής της (4).»

Οι Έλληνες με τη σειρά τους έχουν προκαλέσει εχθρικά συναισθήματα. «Αν το Eurogroup λειτουργούσε ως κοινοβουλευτική δημοκρατία, θα ήσουν ήδη εκτός, γιατί σχεδόν όλοι οι εταίροι αυτό επιθυμούσαν», κατέληξε, απευθυνόμενος προς τον κ. Τσίπρα, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (5). Και, σύμφωνα με μια πολύ γνωστή συντηρητική στρατηγική, μεταφερόμενη σε επίπεδο εθνών, οι φτωχοί ωθούνται στο να υποπτεύονται αλλήλους, ότι ζουν μια χαρά οι μεν εις βάρος των άλλων, ειδικά όταν οι άλλοι είναι ακόμη πιο φτωχοί από τους ίδιους. Ο υπουργός Παιδείας της Εσθονίας επέπληξε κατ’αυτόν τον τρόπο τον «εταίρο» του στη Αθήνα: «Έχετε κάνει πολύ λίγα, με πολύ αργό ρυθμό και απείρως λιγότερα από την Εσθονία. Έχουμε υποφέρει πολύ περισσότερο από ό,τι στην Ελλάδα. Αλλά αντί να σταματήσουμε και να γκρινιάξουμε, δράσαμε (6).» Οι Σλοβάκοι σκανδαλίστηκαν πολύ με τις υπερβολικά υψηλές, κατά τη γνώμη τους, συντάξεις στην Ελλάδα, μια χώρα την οποία ο πολύ γενναιόδωρος τσέχος υπουργός Οικονομικών θα ήθελε να δει «επιτέλους να πτωχεύσει, προκειμένου να καθαρίσει η ατμόσφαιρα (7).»

Ο κίνδυνος ενός νέου ομοσπονδιακού άλματος προς τα εμπρός

Στις 7 Ιουλίου του 2015, κατά τη συνάντηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, οι αρχηγοί κρατών εξέφρασαν την αγανάκτηση που τους ενέπνεε ο κ. Τσίπρας : «Δεν μπορούμε άλλο! Έχουν περάσει μήνες που δε μιλάμε παρά μόνο για την Ελλάδα! Πρέπει να πάρεις μια απόφαση. Εάν δεν είσαι σε θέση να αποφασίσεις, θα αποφασίσουμε εμείς για σένα» (8).  Δε φαίνεται ήδη εδώ, το προοίμιο, σίγουρα λίγο τραχύ, ενός φεντεραλισμού που έρχεται; «Πρέπει να προχωρήσουμε», ήταν σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα του κ. Ολάντ στις 14 Ιουλίου από όλο αυτό το επεισόδιο. Να προχωρήσουμε, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Ε, λοιπόν, στην ίδια κατεύθυνση, ως συνήθως: «οικονομική διακυβέρνηση», «προϋπολογισμός της ευρωζώνης», «σύγκλιση με τη Γερμανία.» Διότι στην Ευρώπη, πάντα όταν μια συνταγή καταστρέφει την οικονομική ή δημοκρατική υγεία του ασθενούς, η δόση διπλασιάζεται. Από τη στιγμή που, σύμφωνα με τον Γάλλο πρόεδρο, «η ζώνη του ευρώ διασφάλισε τη συνοχή της με την Ελλάδα (...) οι συνθήκες μας αναγκάζουν να επιταχύνουμε (9).»

Ένας αυξανόμενος αριθμός αριστεριστών και συνδικαλιστών πιστεύουν, αντίθετα, ότι θα ήταν καλύτερα να σταματήσουμε και να συλλογιστούμε. Ακόμη και για εκείνους που φοβούνται ότι μια έξοδος από το ευρώ ευνοεί τη διάλυση του ευρωπαϊκού σχεδίου και την αφύπνιση των εθνικισμών, η ελληνική κρίση έχει προσφέρει ένα κλασικό μάθημα, που δείχνει ότι το ενιαίο νόμισμα έρχεται σε μετωπική αντίθεση με τη λαϊκή κυριαρχία. Μια τέτοια διαπίστωση όχι μόνο δεν αναχαιτίζει την ακροδεξιά αλλά αντίθετα, την ενισχύει, δεδομένου ότι η ακροδεξιά δεν παραλείπει να χλευάζει τα διδάγματα δημοκρατίας των αντιπάλων της. Και πώς να φανταστούμε ακόμη ότι το ενιαίο νόμισμα μπορεί να συμβαδίσει κάποια στιγμή με μια πολιτική κοινωνικής προόδου, μετά την ανάγνωση του χάρτη πορείας που τα κράτη του Eurogroup, ομόφωνα, έστειλαν στον κ. Τσίπρα, διατάζοντας τον πρωθυπουργό της αριστεράς να επιβάλει, χωρίς καθυστέρηση, μια σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Στην ιστορία της, η Ελλάδα έχει ήδη εγείρει μεγάλα και καθολικά ερωτήματα. Αυτή τη φορά μας αποκάλυψε ποια είναι στ’αλήθεια αυτή η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια.

Σερζ Χαλιμί

Αύγουστος 2015

(1) Βλέπε Frédéric Lordon, La Malfaçon. Monnaie européenne et souveraineté. Παρίσι, 2014.(2) Νew Statesman, Λονδίνο, 13 Ιουλίου 2015.
(3) Βλέπε «Μπορεί η ελληνική αριστερά να αλλάξει την Ευρώπη;» Le Monde diplomatique, Φεβρουάριος 2015.
 (4) Wolfgang Streeck, «Μια ηγεμονία ευκαιρία», Le Monde diplomatique, Μάιος 2015.
(5) Libération, Παρίσι, 11-12 Ιουλίου 2015.
(6) Wall Street Journal, 13 Ιουλίου 2015.
(7) Le Figaro, 3 Ιουλίου 2015.
 (8) Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Figaro, 9 Ιουλίου 2015.
(9) Le Journal du dimanche, Παρίσι, 19 Ιουλίου 2015.

Κριτήριο της αλήθειας, η πράξη.

Τρείς ημερομηνίες, και όχι μια που λέει το τραγούδι, θα μας στοιχειώνουν για πολλά χρόνια. 

-3 Ιουλίου 2015, ημέρα Παρασκευή,

-5 Ιουλίου 2015, ημέρα Κυριακή,

-6 & 7 Ιουλίου 2015, ημέρα Δευτέρα και Τρίτη.

Έκπληξη? Για μένα η μοναδική έκπληξη ήταν η προσωπική στάση του Α. Τσίπρα, για την οποία κάποια στιγμή θα μάθουμε ασφαλώς τα πραγματικά γεγονότα. Τίποτε άλλο. Πολλές φορές είπα και έγραψα ότι ο μόνος τρόπος να υπάρξει συμφωνία με την ΕΕ, ήταν η προσχώρηση της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ, στο αντίπαλο στρατόπεδο, πράγμα που έγινε.

Αμφισβητώ το επιχείρημα ότι η υπογραφή της συμφωνίας ήταν αποτέλεσμα ξαφνικού εξαναγκασμού. Κι’αυτό, γιατί με την ιδιότητα της Περιφερειακής Συμβούλου Αττικής, παρακολουθώ ένα χρόνο τώρα τις εξελίξεις από τη σκοπιά της "εφαρμοσμένης πολιτικής της Δύναμης Ζωής" στην Περιφέρεια Αττικής. Μια πολιτική της οποίας προΐσταται η Ρένα Δούρου, αξιοποιώντας κάθε πτυχή και δυνατότητα συγκεντρωτικής λειτουργίας που δίνει ο Καλλικράτης, τον οποίο έχοντας καταγγείλει με όλους τους τρόπους ο Σύριζα και η Δύναμη Ζωής, τελικά μπήκε και αυτός στη λήθη της Εθνικής Συναίνεσης για την Διοικητική Μεταρρύθμιση που απαιτεί η ΕΕ.

-Η παρουσία της ΔΖ στο ΠΣ είναι η αναίρεση της πολιτικής του Σύριζα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και όχι μόνο. Το επιχείρημα τώρα είναι πια γνώριμο: -"δεν γίνεται αλλιώς", "εδώ κάνουμε διοίκηση" κλπ.  Γιατί όταν δεν απαγορεύει κάτι η "Αποκεντρωμένη Αρχή", το υπαγορεύει μια Ευρωπαϊκή Οδηγία, ή είναι νόμος του Μνημονίου, που "αφού υπάρχει, πρέπει να εφαρμόζεται".

-Στη βάση αυτή, η Ρένα Δούρου με το επιτελείο που έχει επιλέξει, αγνοεί συστηματικά την αναγκαία πολιτική λειτουργία του ΠΣ. Το 85% των θεμάτων που εξέτασε το ΠΣ, από τις 7/09/2015, είναι 'πλίνθοι λίθοι κέραμοι, αφού δεν υπακούν σε κανένα σχεδιασμό για το Νομό Αττικής. 

-Αντιθέτως με ευθύνη της Περιφερειάρχου και του επιτελείου της,  το πρόγραμμα που υλοποιείται είναι κατά βάση αυτό της προηγούμενης Περιφερειακής Αρχής. Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να υποδέχονται τις εισηγήσεις των στελεχών της ΔΖ στο ΠΣ,  οι σύμβουλοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με επιφωνήματα όπως: "καλώς ορίσατε στον κόσμο της πραγματικότητας", "καλώς ορίσατε στον κόσμο της επιχειρηματικότητας", "εμείς θα ψηφίσουμε, αλλά όταν εμείς φέρναμε τέτοιες προτάσεις στο ΠΣ, τα καταψηφίζατε όλα" κλπ.

-Το ζήτημα του προυπολογισμού της Περιφέρειας πήρε μεγάλη δημοσιότητα, όταν εισήλθε στο ΠΣ. Γιατί? Γιατί περιείχε όλα αυτά για τα οποία κατηγορήθηκε με ένταση προεκλογικά ο προηγούμενος Περιφέρειάρχης. Μεταξύ άλλων περιείχε, τις καταβολές εκατομμυρίων ευρώ σε Αλαφούζο για το γήπεδο του Παναθηναικού, σε Μελισανίδη για το γήπεδο της ΑΕΚ και Μπόμπολα-Λάτση για την ολοκλήρωση της χωματερής (ΧΥΤΑ) στο Γραμματικό, πράγμα που με απόλυτο τρόπο είχε αποκλείσει η Ρένα Δούρου προεκλογικά. Στην κριτική που είχε ασκηθεί τότε, και από εμένα ως περιφερειακής συμβούλου, η απάντηση ήταν ότι τον Γενάρη του 2015 θα γίνει η πλήρης αναμόρφωση του προυπολογισμού, για να απηχεί περισσότερο το πρόγραμμα της ΔΖ.  Είμαστε στον Ιούλιο του 2015 και κάθε συζήτηση περί αναμόρφωσης έχει σταματήσει.

-Ένα θέμα απολύτως ενδεικτικό της πολιτικής της ΔΖ στο ΠΣ Αττικής είναι τα σκουπίδια. Δεν μπορώ να επεκταθώ στο παρών, θα επανέλθουμε ασφαλώς γιατί πρόκειται για τεράστιο οικονομικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό και πολιτικό πρόβλημα. Αυτό όμως που πρέπει να σημειωθεί εδώ, είναι ότι η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των σκουπιδιών, είναι για πρώτη φορά τόσο καθαρά ορατή, όσο ποτέ στο παρελθόν. Επί διοίκησης Δύναμης Ζωής, η Περιφέρεια προχωρά μέσω των "τοπικών σχεδίων διαχ/σης" από τους Δήμους της Αττικής, σε ιδιωτικοποίηση της διαχ/σης της ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης υλικών. Ένας τομέας που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κλάδο νεο-οικονομίας, παραδίδεται στα ιδιωτικά συμφέροντα. 

-Πολλές φορές σκέφτηκα, παρακολουθώντας την εξέλιξη της δουλειάς στην περιφέρεια, ότι εδώ έχουμε συγκυβέρνηση με τις παρατάξεις του Πασοκ και της ΝΔ, έθεσα μάλιστα τη σκέψη αυτή, σε συζητήσεις με συντρόφους και συνεργάτες. Είχα και έχω την εντύπωση ότι η "εθνική συναίνεση" είναι γεγονός στην Περιφέρεια Αττικής από την αρχή και για τον πρόσθετο λόγο, ότι ουδείς έχει μετακινηθεί από τη θέση του, στις υπηρεσίες της περιφέρειας.

-Με το ξεκίνημα της δουλειάς της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ, έγιναν φανερές οι διαφορές στην "εφαρμοσμένη πολιτική" της Περιφέρειας και τις πρωτοβουλίες για το νομοθετικό έργο της νέας κυβέρνησης.

-Ένα εντυπωσιακό περιστατικό, ήταν το θέμα για την καθαριότητα των κτιρίων της Περιφέρειας, όπου η αντιπεριφερειάρχης του Κεντρικού Τομέα  Ερμίνα Κυπριανίδου, εισηγήθηκε ότι την καθαριότητα πρέπει να αναλάβουν οι ΚΟΙΣΠΕ, ενώ σε άλλη εισήγηση η κ. Κυπριανίδου ανέπτυξε την ιδέα ότι ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί η ανεργία είναι οι Κοινωνικές Συνεταιριστικές επιχειρήσεις.

-Ένα δεύτερο περιστατικό, που είναι ενδεικτικό του επιπέδου αντίληψης της υποχρέωσης που έχουν αιρετοί του Σύριζα να είναι συνεπείς προς τα προεκλογικά προγράμματα με βάση τα οποία εκλέχθηκαν, ήταν το θέμα για την παραλία των Αστεριών της Γλυφάδας. Ένα θέμα που ο Σύριζα μαζί με τους κατοίκους και τα τοπικά κινήματα της περιοχής, εμπόδιζε για χρόνια να γίνει πεντάστερο ξενοδοχείο, με ότι σημαίνει αυτό, ψηφίστηκε από το ΠΣ Αττικής επί διοίκησης της Δύναμης Ζωής, με τις ψήφους του Πασοκ και της ΝΔ, γιατί 11 σύμβουλοι της ΔΖ δεν ψήφισαν. Ωστόσο εδώ υπάρχει και ένα άλλο ενδεικτικό στοιχείο: Στους 11 συμβούλους που καταψήφισαν, ή απείχαν ή ψήφισαν λευκό, υπήρχαν σύμβουλοι από όλες τις τάσεις του Σύριζα και συνεργαζόμενοι, ενώ αυτοί που ψήφισαν υπέρ προέρχονταν επίσης από όλες τις τάσεις του Σύριζα. 

- Εκεί όμως που φάνηκε με εκκωφαντικό τρόπο ότι κάτι τρέχει, ήταν το δημοψήφισμα. Με βάση τα όσα έγιναν από το ΟΧΙ και μετά, και τη βίαιη μετατροπή του σε ΝΑΙ, εξηγείται με σαφή τρόπο η δήλωση της Περιφερειάρχου στο εκλογικό της τμήμα: " Ο λαός έδειξε το δρόμο". Ποιό δρόμο άραγε?

-Οι εξελίξεις των τελευταίων 24 ημερών δείχνουν ότι, για ένα μέρος της κυβέρνησης, ήταν καθαρό ότι το πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής έπρεπε να είναι η διαχ/ση των μνημονιακών πολιτικών. Όπως ακριβώς και στην Περιφέρεια Αττικής. Εδώ και 15 ημέρες, η κυβέρνηση που προέκυψε από τον ανασχηματισμό,  «κούμπωσε» με την Περιφέρεια Αττικής, και έτσι έγιναν  δύο συγκοινωνούντα δοχεία, που πριν μερικούς μήνες κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ότι μια Κυβέρνηση με κορμό το Σύριζα και μια αριστερή διοίκηση στην Περιφέρεια Αττικής,  θα ήταν τόσο μακριά από τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας, των νέων και των γυναικών. Και αυτό δε σημαίνει ότι θα μπορούσαν να γίνουν πολλά σε σύντομο χρονικό διάστημα και μάλιστα στις συγκεκριμένες συνθήκες. Σημαίνει ότι η  κατεύθυνση των όσων γίνονται, βρίσκεται στον αντίποδα των αναγκών των ανθρώπων της εργασίας.

Φλώρα Νικολιδάκη.

Τα βασικά σημεία της νέας συμφωνίας που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση.

Στη συνέχεια η Ιskra παραθέτει τα βασικά σημεία που περιλαμβάνονται στο νέο Μνημόνιο (σύμβαση τριετούς διάρκειας ), με βάση την απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Δευτέρας (13/7) :

Δάνειο 86 δισ. ευρώ μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, με τη «συνεχιζόμενη και πλήρη εμπλοκή του ΔΝΤ» το οποίο μπορεί να εκταμιεύσει επιπλέον 16 δισ. ευρώ από το τρέχον πρόγραμμά του.  

-"Αναπτυξιακό πακέτο'' 35 δισ. ευρώ.  

-Αναδιάρθρωση χρέους: Το Eurogroup αποκλείει το κούρεμα στην ονομαστικά αξία του χρέους και προκρίνει «σημαντικό πακέτο μέτρων για τη στήριξη της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους τα οποία θα εξομαλύνουν το μονοπάτι εξυπηρέτησης και θα μειώσουν σημαντικά το κόστος».  

-Ταμείο Αξιοποίησης Περιουσίας 50 δισ. ευρώ. Θα έχει την έδρα του στην Ελλάδα. Θα περάσουν σε αυτό περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού Δημοσίου. Από τις πωλήσεις και την αξιοποίηση της περιουσίας τα 25 δισ. ευρώ θα ενισχύσουν τις τράπεζες, τα 12,5 δισ. ευρώ θα κατευθυνθούν για την εξυπηρέτηση του χρέους και το υπόλοιπα 12,5 δισ. ευρώ για επενδύσεις που θα αποφασιστούν από την Ελλάδα.  

-Στενότερη επιτήρηση με παρουσία των Τριών Θεσμών στην Αθήνα.  

ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ  

Η Ελλάδα καλείται ως την Τετάρτη 15 Ιουλίου να περάσει από τη Βουλή προαπαιτούμενες ενέργειες:  

-Τη βελτιστοποίηση του συστήματος ΦΠΑ και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης για την αύξηση των εσόδων.  

Ο ΦΠΑ στην εστίαση ανεβαίνει άμεσα από το 13% στο 23%. Στα ξενοδοχεία μετακινείται από το 6,5% στο 13% από τον Οκτώβριο του 2015. Προβλέπεται σταδιακή κατάργηση της έκπτωσης του ΦΠΑ στα νησιά από τον Οκτώβριο του 2015. Αφορά δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς με εξαίρεση την άγονη γραμμή. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2016 και θα καθοριστούν «δημοσιονομικά ουδέτερα μέτρα» για να αποζημιωθούν οι φτωχότεροι κάτοικοι.  

-Προκαταβολικά μέτρα για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Εφαρμόζεται από τον Ιούλιο εφέτος σταδιακή αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης που θα φτάσει το 2022 το 67ο έτος ηλικίας ή το 62ο με 40 χρόνια εισφορών. Εξαιρούνται βαρέα και ανθυγιεινά και μητέρες τέκνων με αναπηρία. Για το ΕΚΑΣ προβλέπεται σταδιακή κατάργηση για όλους ως το τέλος του 2019. Από τον Μάρτιο του 2016 θα θιγεί το 20% των δικαιούχων με βάση ειδικά κριτήρια.

Αύξηση των εισφορών των συνταξιούχων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από το 4% στο 6% σε κύρια και επικουρικά ταμεία και ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων υπό το ΕΤΑ ως την 1η Ιανουαρίου.

-Εξασφάλιση της πλήρους ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ.

-Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ

-''Μεταρρυθμίσεις'' στην αγορά εργασίας με ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή του toolkit του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένων των Κυριακών, της ιδιοκτησίας των φαρμακείων, γάλακτος, αρτοποιείων {επόμενο βήμα θα είναι οι τα προϊόντα εκτός φαρμακείου}, όπως επίσης και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που είναι κρίσιμα από μακροοικονομικής άποψης (πχ θαλάσσιες μεταφορές).

Παράλληλα η συμφωνία προβλέπει:

-Μείωση αμυντικών δαπανών κατά 100 εκατ. ευρώ το 2015 και κατά 200 εκατ. ευρώ το 2016.

ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΜΕΤΡΑ

Δύο πρόσθετα μέτρα, ύψους 330 εκατ. ευρώ, προβλέπονται αν υπάρξουν δημοσιονομικές αποκλίσεις:

1. Αύξηση φορολογικού συντελεστή για έσοδα από ενοίκια από το 11% στο 15% για ετήσια εισοδήματα κάτω από 12.000 ευρώ (αποφέρει έσοδα 160 εκατ. ευρώ) και από το 33% στο 35% για ετήσια εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ (αποφέρει έσοδα 40 εκατ. ευρώ).

2. Ο φόρος στις επιχειρήσεις θα ανέβει από το 26% στο 29%, δηλαδή 1% πάνω από τη βασική πρόβλεψη της πρότασης για αύξηση από το 26% στο 28%. Η νέα αύξηση υπολογίζεται ότι θα φέρει επιπλέον έσοδα 130 εκατ. ευρώ.

-Αποκρατικοποιήσεις: Ενεργοποιούνται οι διαγωνισμοί για ΟΛΠ και ΟΛΘ ως το τέλος Οκτωβρίου. Θα ολοκληρωθούν οι διαγωνισμοί για τα περιφερειακά αεροδρόμια, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την Εγνατία οδό και το Ελληνικό. Τα περιφερειακά αεροδρόμια θα πωληθούν στον νικητή του διαγωνισμού με τους ισχύοντες όρους.  

- Ενιαίο μισθολόγιο στο Δημόσιο από 1.1.2016 με αναπροσαρμογές στους μισθούς ανάλογα με τα προσόντα και τη θέση ευθύνης.

- Νέο μόνιμο σχήμα κινητικότητας στο Δημόσιο. Θα εφαρμοστεί από τον Οκτώβριο του 2015 με στόχο την καλύτερη κατανομή του προσωπικού ανά τομέα και την αντιμετώπιση ελλείψεων.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ

''Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης τονίζει την επιτακτική ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη προς τις ελληνικές αρχές ως προϋπόθεση για μια πιθανή συμφωνία στο μέλλον για ένα νέο πρόγραμμα ESM. Σε αυτό το πλαίσιο, η ''κυριότητα από τις ελληνικές αρχές'' είναι το κλειδί, και την επιτυχή εφαρμογή και θα πρέπει να ακολουθήσουν πολιτικές δεσμεύσεις.  

Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης ζητεί χρηματοδοτική συνδρομή από τον ESM αναμένεται να απευθύνει, όταν είναι δυνατό, ένα παρόμοιο αίτημα στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση ώστε Eurogroup να συμφωνήσει για ένα νέο πρόγραμμα ESM. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016.  

Λαμβάνοντας υπόψη την ''ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη με την Ελλάδα'', η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης χαιρετίζει τις δεσμεύσεις της των Ελληνικών αρχών να νομοθετήσουν χωρίς καθυστέρηση μια πρώτη δέσμη μέτρων. Αυτά τα μέτρα, που λαμβάνονται σε πλήρη προηγούμενη συμφωνία με τους Θεσμούς θα περιλαμβάνουν:  

Ως τις 15 Ιουλίου:  

• Εξορθολογισμός του συστήματος ΦΠΑ και διεύρυνση της φορολογικής βάσης με αύξηση των εσόδων

• Άμεσα μέτρα για τη βελτίωση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του συνταξιοδοτικού συστήματος, ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος

• Διασφάλιση της πλήρους νομικής ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ

• Πλήρη εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, ιδίως μέσω του Δημοσιονομικού Συμβουλίου που θα τεθεί σε λειτουργία πριν από την οριστικοποίηση του Μνημονίου Συνεργασίας (MoU) και την εισαγωγή οιονεί αυτόματης περικοπής δαπανών σε περίπτωση απόκλισης από τους φιλόδοξους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος μετά από έγκριση του Δημοσιονομικού Συμβουλίου και υπό την προηγούμενη έγκριση των Θεσμών.  

Μέχρι τις 22 Ιουλίου:  

-Υιοθέτηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η οποία είναι μια πολύ σημαντική αναθεώρηση των διαδικασιών και ρυθμίσεων για το σύστημα αστικής δικαιοσύνης και μπορεί να επιταχύνει σημαντικά τη δικαστική διαδικασία και τη μείωση του κόστους.  

-Η μεταφορά του BRRD με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.  

Αμέσως, και μόνο μετά τη νομική υλοποίηση των πρώτων τεσσάρων προαναφερθέντων μέτρων και την έγκριση όλων των δεσμεύσεων που περιλαμβάνονται σε αυτό το έγγραφο από την ελληνική Βουλή, και μετά την επαλήθευση από τους Θεσμούς και το Eurogroup, θα μπορέσει να ληφθεί μια απόφαση που θα αναθέτει στους Θεσμούς να διαπραγματευτούν ένα Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU). Η απόφαση θα ληφθεί με την προϋπόθεση ότι οι εθνικές διαδικασίες θα έχουν ολοκληρωθεί και εφόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 13 της Συνθήκης για τον ESM και οι προϋποθέσεις, βάσει της αξιολόγησης που αναφέρεται στο άρθρο 13.1''.

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015