Οι εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής

Το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής ανέλαβε τα καθήκοντά του την 1η Σεπτεμβρίου 2014. 
-Την 1η Σεπτεμβρίου του 2019 θα αναλάβει το νέο ΠΣ που θα προκύψει από τις εκλογές του Μάη που έρχεται.
-Πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έγιναν τα πάντα.
-Στην Αττική είχε πέσει το λαχείο. Αριστερή διοίκηση στην Περιφέρεια, και σε λίγους μήνες Αριστερή Κυβέρνηση στη χώρα. 
-Διατάχθηκαν οι δυνάμεις και ξεκινήσαμε: Στην Εκτελεστική Επιτροπή της Περιφέρειας εκφράστηκαν όλες οι ομάδες που υποστήριξαν τη Δύναμη Ζωής:
-Εκτός από την επικεφαλής τη Ρένα Δούρου το κεντρικό επιτελείο που θα αντιμετώπιζε τα "μεγάλα συμφέροντα που λυμαίνονται την Αττική" ήταν:
-Ερμίνα Κυπριανίδου ΠΓ Σύριζα
-Χρήστος Καραμάνος ΚΟΕ-Σύριζα
-Γιώργος Γαβρίλης Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Νάσος Αναγνωστόπουλος Σύριζα
-Ευαγγελία Αποστολάκη Σύριζα
-Ελισσάβετ Τασσούλη Σύριζα
-Γιάννης Βασιλείου Σύριζα
-Παναγιώτης Αθανασιάδης Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Κατερίνα Θανοπούλου Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Σπύρος Τζόκας Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Γιώργος Καραμέρος Οικολόγοι-Συνεργαζόμενος
-Πέτρος Φιλίππου Σύριζα
-Χρήστος Καπάταης προερχόμενος από την ομάδα Αλαβάνου.
-Παναγιώτης Χατζηπέρος συνεργαζόμενος
Με την ανάδειξη της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ το υπουργείο Περιβάλλοντός και Ενέργειας αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και το υπουργείο Εσωτερικών ο Νίκος Βούτσης.
Τα υπουργεία που έχουν άμεση συνεργασία με την Αυτοδιοίκηση Α' και Β' βαθμού, ήταν σε καλά χέρια! 
-Με βάση τα όσα ξέραμε ως εκείνη τη στιγμή, η κατάσταση ήταν ανέλπιστη.

Τρείς αποφάσεις περιμέναμε: 
1.  Συγκρότηση επιτροπής ελέγχου της λειτουργίας του ΧΥΤΑ Φυλής και του υπό κατασκευή ΧΥΤΑ Γραμματικού
2. Αναλυτικός έλεγχος του προϋπολογισμού που άφησε η προηγούμενη διοίκηση του Γ. Σγουρού, ιδιαίτερα στους κωδικούς χρηματοδοτήσεων επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου.
3. Καταγραφή των βασικών προβλημάτων υποδομής του νομού Αττικής και άμεση ιεράρχηση των έργων που έχουν σχέση με τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές.
Τρείς στόχοι, εκ των ουκ άνευ. Τρείς στόχοι που δεν ήταν ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνιστικοί, ούτε επαναστατικοί. Τρείς στόχοι απλής λογικής και στοιχειώδους εντιμότητας.
Τρείς στόχοι που θα τίναζαν στον αέρα ότι λέγεται και γράφεται αυτή τη στιγμή από τους υποψήφιους Περιφερειάρχες της Ν.Δ. και του Κιναλ-Πασοκ. 
-Τρείς στόχοι που συνδυαζόμενοι με μέτρα προς τους φτωχοποιημένους κατοίκους της Αττικής θα είχαν κλείσει το στόμα της Χ.Α.
-Τρείς στόχοι, που θα αξιοποιούσαν την απλόχερη προσφορά των δεκάδων επιτροπών που δρούσαν στην Αττική. Γιατί θα φαινόταν πολύ καθαρά, ότι τίποτα το αριστερό δεν περιέχουν όλα αυτά, παρά μόνο την τέλεια ανικανότητα, δέσμευση από συγκεκριμένα συμφέροντα και την πολιτική κατεύθυνση των προηγουμένων, σε όλα τα επίπεδα και Κυβέρνησης και Αυτοδιοίκησης. 
Γιατί η Αττική είναι η μισή Ελλάδα. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός και το μισό ΑΕΠ. 
Και τι έγινε; 
-Η Περιφερειάρχης ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ίσως τα Μνημόνια δεν είναι και τόσο αποκρουστικά, γιατί "υπάρχουν και μικρά συμφέροντα, εκτός από τα μεγάλα", "οι πολίτες χρειάζονται διαπαιδαγώγηση" και "εδώ ήρθαμε για να κάνουμε χρηστή διοίκηση "και όλα αυτά κατέληξαν στο μνημειώδες "εγώ δεν είπα ποτέ ότι θα σκίσω τα Μνημόνια".
-Ο Αντιπεριφερειάρχης Οικονομικών, κ. Καραμάνος, εισηγήθηκε τον πρώτο προϋπολογισμό με αλλαγές στο 10% του προϋπολογισμού Σγουρού, ποσοστό που αφορούσε στη μεταφορά των μαθητών και τις κουνουποκτονίες, υποσχόμενος ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον επόμενο προϋπολογισμό. Δεν ήρθε ποτέ αυτή η αλλαγή. Η μεταφορά των μαθητών ολοκληρώθηκε, οι κουνουποκτονίες όχι ακόμη. Όλοι οι προϋπολογισμοί που ψήφισε η πλειοψηφία του Π.Σ. είναι στα μέτρα των "μεγάλων συμφερόντων που λυμαίνονται την Αττική".
-Ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά κ. Γαβρίλης μας είπε ότι κέρδισε την εμπιστοσύνη των αντιπάλων του, γιατί κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Σωστά. Η COSCO κάνει τη δουλειά της, η Αθηναϊκή Ριβιέρα επεκτείνεται στο παραλιακό μέτωπο του Πειραιά,  όπως και όλες οι αστικές αναπλάσεις που προωθούνται όπως βολεύουν την "οικονομική αξιοποίηση του δημόσιου χώρου". Επίσης ο κ. Γαβρίλης εκτιμά ότι η πολιτική της διοίκησης της Περιφέρειας βρίσκεται σε αριστερή κατεύθυνση.
-Η κ. Κυπριανίδου μας κατέπληξε αρχή-αρχή, όταν μας ξεφούρνισε ότι είναι πεισμένη ότι η ανεργία θα αντιμετωπιστεί με τις ΚΟΙΝΣΕΠ!
-Ο κ. Αθανασιάδης εξελίχθηκε σχεδόν αμέσως σε πολύτιμο συνεργάτη της κ. Δούρου.  Αντιπεριφερειάρχης ψηφιακής πολιτικής και στο Δ.Σ. του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης, διαπίστωσε σε αντιπαράθεση με τα τσιτάτα του Λένιν που αναφερόταν συχνά, ότι η Περιφέρεια είναι σε κατεύθυνση κοινωνικής ευαισθησίας και αριστερή έτσι ώστε ψήφιζε και με τα δύο χέρια τις κρίσιμες αποφάσεις που καθόρισαν την κατεύθυνση της Περιφέρειας στους βασικούς τομείς.
-Η κ. Θανοπούλου ανέλαβε τον ευαίσθητο τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής. Παρ'ότι το αποτέλεσμα ήταν 0 ευρώ δαπανών, η κ. Θανοπούλου έκρινε στα πρώτα 2,5 χρόνια της θητείας της ότι η Περιφέρεια ήταν σε σωστή κατεύθυνση γιατί πρέπει να κατανοούμε και τα όρια της "εφαρμοσμένης πολιτικής". Η κ. Θανοπούλου παραιτήθηκε πρώτα από Αντιπεριφερειάρχης και αργότερα από τη Δύναμη Ζωής, όταν είχε αποσαφηνιστεί πλήρως η θέση της Περιφερειάρχου σχετικά με την κατάργηση του τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής και την μη περαιτέρω αξιοποίηση της ίδιας.
-Όλα τα μέλη αυτής της πρώτης Εκτελεστικής Επιτροπής επέλεξαν το δρόμο της απόλυτης συμφωνίας με τις επιλογές της Δούρου και αργότερα της κυβέρνησης Σύριζα. 
-Γνωρίζουμε όμως όλοι, πως σε μια θητεία 5 χρόνων, οι βάσεις μπαίνουν το πολύ στον πρώτο 1,5 χρόνο. Μετά δύσκολα μπορείς να αλλάξεις την κατεύθυνση.
-Ιδιαίτερα στο πρώτο 7μηνο, όπου υπήρχαν οι υπουργοί Λαφαζάνης και Βούτσης, θα μπορούσε να φανεί η οποιαδήποτε πρόθεση ουσιαστικής παρέμβασης στο χώρο της Αττικής. Δεν έγινε απολύτως τίποτα.
(Σήμερα στην ΕΕ έχουν μπει δύο νέα μέλη για τα οποία δεν χρειάζεται να αναφερθούμε. Είναι μέλη του Σύριζα και ψηφίζουν τα πάντα).
-Σήμερα βρισκόμαστε πάλι μπροστά στην εκλογή ενός νέου Π.Σ.
-Είναι σοβαρό ζήτημα το ΠΣ. Ιδιαίτερα στην Αττική. Το όργανο αυτό, υλοποιεί κατά γράμμα την κεντρική πολιτική. Και τη συγκεκριμενοποιεί. Το ΠΣ διαχειρίζεται πολλά εκατομμύρια ευρώ. Επιλέγει έργα, ιεραρχεί το χρόνο που θα γίνουν. Έχει δηλ. σημαντικό λόγο στην καθημερινότητα του πολίτη. 
Μέσα σ'αυτά τα 5 χρόνια αποκτήσαμε εμπειρίες που πρέπει να οδηγήσουν τα βήματά μας τον Μάιο του 2019. Γιατί εκτός από το ρόλο της διοίκησης Δούρου που υπήρξε μια μεγάλη αποτυχία με ανυπολόγιστες συνέπειες, υπάρχουν ζητήματα και για το ρόλο της μειοψηφίας του Π.Σ. 
-Δεν θα αναφερθώ στη ΝΔ, τους ΑΝΕΛ, την παράταξη Σγουρού κλπ. Θα αναφερθώ σ'αυτή την ομάδα των 11 Περιφερειακών Συμβούλων, που διαμορφώθηκε μέσα στο ΠΣ, από τους 5 συμβούλους του ΚΚΕ, τον 1 σύμβουλο της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής και τους 5 συμβούλους που αποχωρήσαμε από τη Δύναμη Ζωής. Στη συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων ψηφίσαμε τα ίδια πράγματα και με το ίδιο σκεπτικό. Και όμως. Αυτό δεν ήταν αρκετό για μια συνάντηση με θέμα τα τεράστια προβλήματα της Αττικής. Δεν ήταν αρκετό για την παράταξη του ΚΚΕ, ούτε για μια πρόσκληση στην ημερίδα τους με θέμα τα σκουπίδια. Θέμα που η ομάδα μας ανέδειξε κατά γενική ομολογία στο Π.Σ., αλλά και στους κατοίκους της Αττικής. Και μάλιστα σε μια περίοδο που το ΚΚΕ μπορεί να προσκαλεί πολύ κόσμο στις συζητήσεις που οργανώνει. Δεν έφτασε το γεγονός αυτής της αντικειμενικά διαμορφωμένης μειοψηφίας των 11 συμβούλων, για μια κοινή εμφάνιση πχ στο Γραμματικό, έτσι που να πάρουν λίγο θάρρος οι άνθρωποι πού αγωνίζονται μόνοι τους. Η στη Φυλή. Η στη Μάνδρα. Η στο Μάτι. Κάπου τέλος πάντως που η κομματική περιχαράκωση θα έμπαινε στην άκρη μπροστά στην κρισιμότητα του προβλήματος. Ίσως φταίει που ανήκουμε σε άλλη σχολή σχετικά με το τί είναι κίνημα. Ίσως φταίει που πιστεύουμε ότι η ενότητα δεν γίνεται στα πλαίσια των κομμάτων, αλλά πάνω στα προβλήματα και εκεί πρέπει να συμβάλλουν οι οργανωμένες δυνάμεις. Αφού όλοι συμφωνούμε ότι πάνω απ'όλα, για να αλλάξει το οτιδήποτε, χρειάζεται η ενωμένη πάλη του λαού. 
-Ας είναι. Θα συνεχίσουμε με αισιοδοξία, πείσμα και αποφασιστικότητα.

Ενότητα αδέρφια! 'Ολοι μαζί με αρχηγό εμένα!

Είναι μια φράση του καιρού. Την ακούγαμε από το δημοτικό στις ομιλίες για τις ιστορικές επετείους. Την ακούσαμε πολλές φορές στις προεκλογικές περιόδους σε ολόκληρη τη μεταπολίτευση. 
-"Οι έλληνες ενωμένοι μπορούν να κάνουν τα πάντα". 
-Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, η φράση αυτή προσαρμόστηκε στο "η αριστερά ενωμένη μπορεί να νικήσει". 
-Μάλιστα. Τόσο οι "έλληνες οι ενωμένοι", όσο και "οι αριστεροί οι ενωμένοι", έχουν υποστεί τα πάντα. Με την έννοια του περιεχομένου της φράσης. Τα μυαλά γρανίτα. Ξέρετε η γρανίτα είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση υλικού, είναι ταυτόχρονα και ρευστή και παγωμένη.
-Εν τω μεταξύ, ιστορικά, αν το πάρουμε από την αρχή, ούτε οι "έλληνες οι ενωμένοι", ούτε "οι αριστεροί οι ενωμένοι" έχουν να παρουσιάσουν κάποιο έργο. Αντιθέτως όλα τα έργα τα έχουμε δει από ιστορικές πρωτοβουλίες που πήραν κάποιοι και που τις αγκάλιασαν άνθρωποι, που η συνείδησή τους δεν άντεχε τα τεκταινόμενα της δεδομένης περιόδου.
-Αυθεντικές ιστορικές στιγμές αυτής της πραγματικότητας ήταν το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο και η 3η Ιουλίου του 2015. Και ω του θαύματος, και στις τρείς αυτές ιστορικές στιγμές, οι άνθρωποι που η συνείδησή τους δεν άντεχε τα τεκταινόμενα της περιόδου, ανταποκρίθηκαν σε καλέσματα πολιτικών δυνάμεων και προσώπων, ανεξαρτήτως της δικής τους προσωπικής πολιτικής τοποθέτησης. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ. Πράγμα που σημαίνει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη από αυτή που συγκεκριμένα πρόσωπα, με την υποστήριξη των κάθε φορά παρατρεχάμενων, θέλουν να θέσουν «τοπόσημο» στην ιστορία που γράφει ο λαός.
-Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει, πως ότι κάνει ο λαός είναι σωστό και θα τον ωφελήσει. Και στο σημείο αυτό αρχίζει ο ρόλος της Αριστεράς. Ένας ρόλος παρέμβασης για την κατανόηση της πραγματικότητας και την οργάνωση της πάλης του λαού για την υπέρβασή της. Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Πρόκειται για κάτι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί δυστυχώς δεν γίνονται θαύματα. 
-Το κύριο καθήκον για την Αριστερά, είναι σε κάθε ιστορική στιγμή, ο καθορισμός του στόχου και η πρωτοβουλία για την υλοποίησή του. Πρόκειται για καθήκον ιδεολογικά και πολιτικά περίπλοκο, που δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα "ενωμένων αριστερών". Γιατί η έννοια της Αριστεράς είναι σύμφυτη με το καινούργιο, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο. Και εδώ οι γνώμες, οι προσεγγίσεις και οι οπτικές μπορεί να είναι περισσότερες από μία, τουλάχιστον. Πως θα βρούμε την άκρη όμως; Θα την βρούμε, με μεγάλη σιγουριά μελετώντας τις ανάγκες και τα προβλήματα αυτού του μέρους της κοινωνίας, που δέχεται μονίμως την επίθεση από τις δυνάμεις της θεωρίας των "ενωμένων ελλήνων", δηλ. του Κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Θα βρούμε την άκρη συμβάλλοντας στην οργάνωση των εργαζομένων για να αντισταθούν και να παλέψουν για την αλλαγή της θέσης τους στην κοινωνία. 
-Πόσο σχετίζονται όλα αυτά, με στόχους για πολιτική λύση των προβλημάτων των εργαζομένων, στα πλαίσια της ιδεολογίας των "ενωμένων ελλήνων" και την ανάδειξη "αριστερών κυβερνήσεων" που θα διαχειριστούν καλλίτερα τον καπιταλισμό; Ο Σύριζα απέδειξε ότι αυτό είναι αδύνατον. Και όσο είναι πολιτική απάτη να προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ενσωμάτωσή τους στην πολιτική αλλά και την ιδεολογία του αντιπάλου, με το δικό μας καλό, άλλο τόσο είναι πολιτική απάτη να εμφανίζεται άλλη μια πολιτική πρόταση, που θα κάνει πράξη την "καλή αριστερή κυβέρνηση" γιατί θα αποτελείται από καλά παιδιά, σε αντίθεση από την προηγούμενη αποτυχούσα, που αποτελείται από κακά παιδιά.
-Πολύ δε περισσότερο, που αυτά τα "καλά αριστερά παιδιά", δεν είναι στο ντουλάπι αυτή τη στιγμή. Τα βλέπουμε και τα καμαρώνουμε σε συνδικαλιστικές οργανώσεις και αυτοδιοικητικά όργανα και πειθόμαστε καθημερινά για την ποιότητα της κυβέρνησης που θέλουν να κάνουν. Όπως εκείνο το ωραίο που είπε κάποιος θιασώτης της άποψης για την "καλή αριστερή κυβέρνηση" σε πηγαδάκι συνταξιούχων της Εθνικής Τράπεζας, τη μέρα που είχαν συγκεντρωθεί, γιατί τους έκοψαν ξαφνικά το επικουρικό: "εμείς θα ξανακυβερνήσουμε και θα εφαρμόσουμε αυτά που είχαμε υποσχεθεί".

- 

Η "λαϊκή περιουσία" 2010-2018, στόχος κυβερνήσεων, δανειστών, ΕΕ και ΔΝΤ

Από την αρχή της μεταρρυθμιστικής καταιγίδας το 2010, με σκοπό την οριστική ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ, που με μια λέξη ονομάζουμε "Μνημόνια", όλοι ήξεραν, και από την πλευρά των κυβερνώντων και από την πλευρά του λαϊκού-εργατικού κινήματος, ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο οι μεν κυβερνώντες να πετάξουν τον κόσμο έξω από τα σπίτι που διαμένει, οι δε εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, αγρότες, να παραδώσουν το σπίτι των οικογενειών τους.
- Επίσης ήταν από την αρχή γνωστό και στους κύκλους των eurogroup-δανειστών, αλλά και τις ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ότι το βάρος του χειρισμού του προβλήματος "πλειστηριασμός-κατάσχεση-έξωση" έπεφτε κατά κύριο λόγο στους ντόπιους πολιτικούς, μιας και έπρεπε να περάσουν αυτή τη μεταρρύθμιση που αφορά την αγορά ακινήτων, μέσα από τις συμπληγάδες των ιστορικών-ηθικών-οικονομικών παραγόντων που συνδέουν τη "στέγη" με τη συνείδηση των εργαζομένων-συνταξιούχων-αγροτών στη χώρα μας.
Για το eurogroup-δανειστές, τα πράγματα είναι "απλά" και απολύτως κυνικά: -δεν μπορείς να έχεις ιδιόκτητη στέγη, αν δεν ανήκεις στην αστική τάξη και τα ανώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων. Για 2 λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η πλειοψηφία των ακινήτων-στέγης αφορά τη διαβίωση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού, άρα μπορεί να είναι εμπόρευμα με κινητικότητα και ο δεύτερος λόγος είναι, ότι ακριβώς επειδή πρόκειται για τα σπίτια που διαμένουν οι εργαζόμενοι, το αίσθημα της ιδιοκτησίας εμποδίζει την πλήρη παράδοσή τους στη λογική των μεταρρυθμίσεων που κρίνουν αναγκαίες οι Τράπεζες, οι Βιομήχανοι, οι εμπορικοί κολοσσοί και η νομενκλατούρα του φιλελευθερισμού. Όλοι αυτοί θέλουν τον εργάτη "γυμνό", σκέτο, όπως τον περιέγραψε ο Μάρξ: να έχει μόνο τα χέρια του, ή μόνο τις γνώσεις του ή και τα δύο. Τίποτε άλλο. 
-Περνώντας το πρόβλημα δια μέσου των κυβερνήσεων της περιόδου 2010-2018, να μην ξεχνάμε το ρόλο της κάθε μιας, στην εξέλιξη του προβλήματος:
2009-ΠΑΣΟΚ,Γιώργος Παπανδρέου: -Με το νόμο Κατσέλη θεσπίζεται η ιδιωτική πτώχευση. Δηλ. η πτώχευση των φυσικών προσώπων. Ο νόμος αυτός, έθεσε τη βάση ιδεολογικά και νομοθετικά-τεχνικά για να ανοίξει ο δρόμος της αρπαγής των σπιτιών των λαϊκών κοινωνικών ομάδων.
2011-Κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ: Ιδρύονται οι εισπρακτικές εταιρείες, οι οποίες αναλαμβάνουν για λογαριασμό των τραπεζών εισπράξεις οφειλών από δάνεια. Στις τάξεις των απλών ανθρώπων αρχίζει και δημιουργείται μια νέα ατμόσφαιρα. Πίεση. Απολύσεις, λουκέτα, μειώσεις μισθών και συντάξεων και ταυτοχρόνως ανελαστικές απαιτήσεις πληρωμών υποχρεώσεων. Πως όμως; 
2012-Κυβέρνηση Σαμαρά με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ: Μαζί με όλα τα προηγούμενα, ανοίγει για τα καλά το θέμα της δημόσιας περιουσίας, ενώ δημιουργείται το νομοθετικό πλαίσιο για τη δημιουργία εταιρειών διαχ/σης δανείων. Μπαίνει στην ημερήσια διάταξη ο όρος "κόκκινα δάνεια" ως απαίτηση των δανειστών. Αρχίζουν δειλά-δειλά κάποιοι πλειστηριασμοί από τις τράπεζες, οι οποίοι δεν προχωράνε, μιας και το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, ήταν ήδη συγκροτημένο.
Ωστόσο όλο το πακέτο που αφορά τους στόχους των eurogroup-δανειστών, εγχώριας πλουτοκρατίας και τραπεζών, μπαίνει στην ημερήσια διάταξη: Αλλαγή του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, τροποποίηση της νομοθεσίας για τους πλειστηριασμούς, Εφαρμογή του Κώδικα Δεοντολογίας για την "συναλλακτική συμπεριφορά" των οφειλετών, ανοιχτή συζήτηση των τραπεζών για την αναγκαστική είσπραξη οφειλών από δανειολήπτες.
-2015-2016-2017: Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Οι εργαζόμενοι, οι ατομικά απασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αγρότες βρίσκονται μπροστά στο ακατανόητο. Η κυβέρνηση που ζήτησε την ψήφο τους για να μη γίνουν όλα τα παραπάνω, ολοκληρώνει όλες τις εκκρεμότητες των προηγουμένων κυβερνήσεων και θέτει την ελληνική κοινωνία μπροστά στο θέμα που λέγεται «Ηλεκτρονικός Πλειστηριασμός», πράγμα που αποτελεί ταυτοχρόνως, αρπαγή, τιμωρία και εξευτελισμό κάθε προϋπάρχουσας έννοιας δικαίου. Είναι σαφές, ότι αυτήν ειδικά την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να τη συγχωρήσει κανείς. Πρέπει άμεσα να παραιτηθεί.
 Όχι γιατί η όποια άλλη κυβέρνηση θα κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά γιατί αυτή η κυβέρνηση μιλάει εξ'ονόματός μας. Αυτό πρέπει να σταματήσει και να μην επαναληφθεί με οποιαδήποτε άλλη μορφή.
 Και το κίνημα, αξιοποιώντας τη σκληρή πείρα που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια, ήρθε η ώρα να κατανοήσει, ότι εδώ που φτάσαμε, από τις κυβερνήσεις πλέον δεν ζητάμε τίποτα. Απαιτούμε και στέλνουμε τελεσίγραφα. Κι' όποιος αντέξει.

 

Η ΔιΕΕξοδος Ηρθε για να Γίνει.

Προχωρώντας στη 2η ετήσια συνέλευση της ΔιΕΕξόδου, Πρωτοβουλίας Αγώνα για την Αποδέσμευση από την ΕΕ.

 Ξεκινώντας τις δραστηριότητες που συμφωνήσαμε ως ΔιΕΕξοδος στις 3 Ιουλίου του 2016, αποκτήσαμε εμπειρίες που θέλουμε να μοιραστούμε, να τις κατανοήσουμε βαθύτερα και να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Στα πλαίσια αυτά είναι χρήσιμες νομίζω, κάποιες σκέψεις.

 Εμπειρία 1η: 
-'Οταν ξεκινάει η δημιουργία μιας συλλογικότητας χρειάζεται "εσωτερικό χρόνο" για την ομογενοποίησή της σε αυτά που πολιτικά έχουν συμφωνηθεί. Αυτό είναι αναγκαίο γιατί οι δρόμοι μέσα από τους οποίους φτάνει κανείς σε μια πολιτική θέση είναι πολύ διαφορετικοί και έτσι χρειάζεται αρκετή εσωτερική δουλειά στο ξεκίνημα.
-Το άγχος της ανταπόκρισης στην επικαιρότητα και τον ορυμαγδό των πληροφοριών που ρέουν καθημερινά, συχνά εμποδίζει την αυτοσυνείδηση του εγχειρήματος που ξεκινάει. 'Ετσι κάθε νέα προσπάθεια αντιμετωπίζει την πρόκληση της "ανταπόκρισης" σε κριτήρια που έχουν τεθεί από το "πρέπει" του πολιτικού συστήματος, που ως γνωστό δεν καθορίζεται από τις δυνάμεις που δρουν κατά του Καπιταλισμού με ιδιαίτερη έμφαση την ΕΕ, η οποία εκφράζει σήμερα στην Ελλάδα τη σύγχρονη μορφή του "Ανεπτυγμένου Καπιταλισμού της Δύσης".
-Στη ΔιΕΕξοδο, από την αρχή αφήσαμε στην άκρη την προσπάθεια να ανταποκριθούμε στη δημόσια εμφάνιση και δώσαμε απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας, έτσι ώστε να μάθουμε τον τρόπο σκέψης του άλλου και να φτάσουμε σε ένα σημείο παραγωγικής και δημιουργικής συζήτησης. Αυτό επιφανειακά δείχνει μια εικόνα αδράνειας, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
-Απόδειξη ότι σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις που οργανώσαμε υπήρξε ποσοτική και ποιοτική ανταπόκριση. 

Εμπειρία 2η: 
-Η αξία αλλά και η δυσκολία να "κρατηθεί" η συλλογικότητα στη βασική ιδεολογική γραμμή στη βάση της οποίας συγκροτήθηκε.
-Η καθημερινότητα της ΔιΕΕξόδου άρχισε από την επομένη της συγκρότησής της. Πολλές και ωραίες ιδέες έπεσαν στο τραπέζι, με καλή πρόθεση και την αγωνία του πως προχωράμε, ιδιαίτερα μετά την πετυχημένη, κατά γενική ομολογία, πρώτη συνέλευση στο Θησείο τον Ιούλιο του 2016.
-Μια πρώτη πρόταση που εμφανίστηκε από την αρχή είναι να γίνει δημοψήφισμα για να διατυπώσει ο λαός τη θέση του για την ΕΕ.
Σκεφτήκαμε ότι μετά το δημοψήφισμα του 2015 και το μοναδικό αποτέλεσμα του ΟΧΙ με ποσοστό 62%, το ζητούμενο είναι ποια κυβέρνηση θα ανταποκριθεί στην εκφρασμένη απαίτηση του λαού και όχι να κληθεί να ξανααπαντήσει. Σκεφτόμαστε ότι το ΟΧΙ που είπε ο εργαζόμενος- κατά βάση- λαός, ακούμπαγε και στη ρεαλιστική δυνατότητα που μέχρι εκείνη τη στιγμή έδινε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Μπροστά σε ένα ερώτημα "ναι ή όχι στην ΕΕ" με δεδομένη τη θέση του συνόλου των αστικών πολιτικών κομμάτων στο Κοινοβούλιο και τη θέση του ΚΚΕ ότι δεν προτάσσει το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ σε συνθήκες καπιταλισμού, και γνωρίζοντας ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν είναι υποχρεωτικό για την κυβέρνηση, πως θα κατανοήσει μια τέτοια "πρωτοβουλία"; Πολύ δε περισσότερο, που με χλεύη ο κόσμος θα μας απαντήσει, ότι  ένα 62% ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και άρα προς τι ένα νέο ευρωπαϊκού τύπου δημοψήφισμα -δηλαδή- "θα σας βάζουμε να απαντάτε μέχρι να πέιτε αυτό που θέλουμε".
Ωστόσο δια μέσου της ιδέας για το δημοψήφισμα, εμφανίζεται και το ίχνος της πλαγιοκόπησης που κάνει ο ιδεολογικός μας αντίπαλος, προκειμένου να μην αφήσει καρφίτσα να πέσει κάτω όταν πρόκειται για το βασικό ιδεολογικό δόγμα για την πλήρη αποδοχή της ΕΕ σαν οικονομικού, πολιτικού και ιδεολογικού συστήματος, με ότι σημαίνει αυτό.
-Τι θα ήθελε ο αντίπαλος; Μήπως να εξαφανίσει από τη επιχειρηματολογία μας αυτό το 62%;
 Να αποδειχθεί από το αποτέλεσμα ενός νέου δημοψηφίσματος, ότι εκείνο το ΟΧΙ δεν είχε σχέση με την ΕΕ; Μήπως αυτό το ΟΧΙ βαραίνει την πλάτη κάποιων πολιτικών στην Ελλάδα που είναι point αρνητικό στην αξιολόγησή τους από τα μεγάλα αφεντικά; Μήπως εκτιμούν ότι άλλοι πολιτικοί του ίδιου χώρου, του Σύριζα δηλ. αξιολογούνται πιο θετικά γιατί πήραν ανοιχτά θέση υπέρ του ΝΑΙ ή τήρησαν σιγή ιχθύος σα να μην υπήρχε η πρόταση της κυβέρνησης του Σύριζα για δημοψήφισμα; (Παπαδημούλης, Δούρου).
-Ο ιδεολογικός μας αντίπαλος, δηλ. όλοι οι σχετικοί μηχανισμοί της ΕΕ και των κρατών μελών της, μελετά κάθε κίνηση-μεγάλη ή μικρή δεν έχει σημασία γι'αυτούς γιατί έχουν τη γνώση και την πείρα να ξέρουν ότι δεν πρέπει τίποτα να μένει αναπάντητο- και την αξιοποιεί. Γνωρίζει την αγωνία μας να προχωρήσουμε και στήνει συνεχώς εμπόδια που μερικές φορές δεν τα κατανοούμε αμέσως. Ενα παράδειγμα είναι ο τίτλος της ΔιΕΕξόδου: Πρωτοβουλία Αγώνα για την Αποδέσμευση από την ΕΕ. Υπάρχει διαφορά με τη φράση που χρησιμοποιούν μερικοί συναγωνιστές: Αποδέσμευση από Ευρώ και ΕΕ; Υπάρχει σαφώς. Υπάρχει ένας πλεονασμός, γιατί δεν μπορείς να φύγεις από την ΕΕ χωρίς να φύγεις από το Ευρώ. Και επίσης μπορεί να γίνει και παρεξήγηση, αφού κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί να είναι στη ΔιΕΕξοδο με τη θέση ότι μπορούμε σε πρώτη φάση να φύγουμε μόνο από το Ευρώ, το οποίο ως ΔιΕΕξοδος απορρίπτουμε.

Εμπειρία 3η:
-Οργανώσαμε συζητήσεις για την Ενέργεια και την Τροφή και τελευταία για το Φάρμακο. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη συγκεκριμένης συζήτησης για συγκεκριμένα προβλήματα που είναι παρόντα στην καθημερινότητα όλων μας. Προξενεί μεγάλη εντύπωση η τοποθέτηση των εισηγητών μας για τη δυνατότητα επάρκειας της χώρας στην Ενέργεια και την Τροφή. Η δυνατότητα στην παραγωγή Φαρμάκων. 
-Η πείρα που αποκτήσαμε λοιπόν αυτό το διάστημα μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι συζητώντας με ομάδες ανθρώπων σε σπίτια, καφενεία και πλατείες θα βοηθάμε στον εντοπισμό του προβλήματος για μια δουλειά που δεν πάει καλά, έναν άνεργο που για ακόμη και για 3 χρόνια δεν μπορεί να βρει δουλειά, ένα νοικοκυριό που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, έναν δήμο που δεν έχει φράγκο την ίδια στιγμή που στην αναθεώρηση του Καλλικράτη θεσπίζεται το "ελάχιστο κόστος λειτουργίας των ΟΤΑ". Θα βοηθάμε να κατανοείται η φύση του κράτους που απαιτεί η ΕΕ και γιατί δεν υπάρχει πλέον η υποχρέωση της Κοινωνικής Πολιτικής που αντικαθίσταται από την ελεημοσύνη των ελάχιστων επιδομάτων, των συσσιτίων και των "πράξεων αγάπης". Θα δείχνουμε ότι ο μόνος δρόμος επιβίωσης της Ελλάδας  είναι η έξοδος από την ΕΕ, κάτι που θα πετύχει ο λαός με τον αγώνα του και μια κυβέρνηση που δεν θα έχει κανένα άλλο τρόπο ύπαρξης, παρά να εφαρμόσει τις εντολές του.

 

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕ.ΣΥ ΑΤΤΙΚΗΣ την Πέμπτη 11.05. 2017;

Την προηγούμενη Πέμπτη στο Περιφερειακό Συμβούλιο είχαμε εκτός από το επεισόδιο με τον Τζήμερο, συνεδρίαση ενημέρωσης για τους δασικούς χάρτες. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του υπουργού κ. Φάμελου, εκδηλώθηκε η πολιτικά και κοινωνικά απαράδεκτη συμπεριφορά του Τζήμερου.
Τι συνέβη όμως;
-Ο περιφερειακός σύμβουλος Τζήμερος ήρθε στη συνεδρίαση με καθυστέρηση. Στην αίθουσα επικρατούσε ησυχία γιατί παρακολουθούσαμε ένα σχετικά δύσκολο θέμα όπως είναι το νομοσχέδιο για τους δασικούς χάρτες. Σε κάποια στιγμή βλέπουμε να μπαίνει στην αίθουσα η Αλεξάνδρα Μπαλού, σύμβουλος από τη Λαϊκή Συσπείρωση,  κρατώντας στα χέρια της σκισμένες και τσαλακωμένες αφίσες που καλούσαν στην απεργία της 17Μάη.
-Ηταν η πολλοστή φορά που οι σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης έπιαναν τον Τζήμερο να ξεκολλάει αφίσσες των εργαζομένων από τους τοίχους του Υπουργείου, όπου είναι κολλημένες με διαφανή ταινία στη μαρμάρινη επιφάνεια και φεύγει χωρίς ίχνη, όταν περάσει το γεγονός στο οποίο αναφέρονται.  
-Προχωρώντας η Α.Μ. πρός το Προεδρείο από το πλάι της αίθουσας, σταμάτησε στη θέση του Τζήμερου και του είπε ότι αυτό με το σκίσιμο των αφισών πρέπει να σταματήσει και να 
 μην ξανασυμβεί. Εγινε ένας φραστικός διαπληκτισμός γιατί ο Τζήμερος άρχισε να βρίζει φωνάζοντας ότι θα μάθουμε όλοι "ότι ο τοίχος είναι τοίχος". Ξεκινώντας η Α.Μ. να φτάσει στο Προεδρείο σηκώνεται ο Τζήμερος τρέχει πίσω της την πιάνει από τα μαλλιά, την τραβάει προς τα κάτω και τη χτυπάει.
-Περιφερειακοί σύμβουλοι από όλες τις παρατάξεις, εκτός της Χ.Α. αρχίζουν να τρέχουν προς το σημείο που έπεσε η Α.Μ. και απομακρύνουν από εκεί τον Τζήμερο. Ταυτοχρόνως ο Πρόεδρος θέτει θέμα αποβολής του Τζήμερου από την αίθουσα, η οποία ψηφίζεται ομοφώνως εκτός από τη Χ.Α.
-Ο Πρόεδρος ζητά από τον Τζήμερο να βγει από την αίθουσα. Αυτός απαντάει ότι δεν πρόκειται να φύγει, γυρίζει και κάθεται στη θέση του και ταυτοχρόνως στρεφόμενος προς όλους μας με το δάχτυλο να μας απειλεί φώναξε ότι "Εγώ θα σπάσω τον τσαμπουκά του ΚΚΕ" και ότι "Τα κόμματα θα μπούνε στο καβούκι τους".
-Τις 2 επόμενες μέρες έλαβα διάφορα τηλεφωνήματα και mail, αλλά και ερωτήσεις δια ζώσης "τι έγινε με τον Τζήμερο"; "καλά αυτός είναι τελείως άρρωστος, είναι ψυχοπαθής", "ήσουν μπροστά; γιατί είδα ένα video που τον δέρνουν", "είναι τρελλός ο Τζήμερος αλλά κι αυτή που έδειρε δεν πάει πίσω".
Πρέπει να σας πω ότι αυτά που ακολούθησαν το επεισόδιο, με προβλημάτισαν περισσότερο από το ίδιο το επεισόδιο. Γι'αυτό αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.
Λοιπόν αγαπητοί μου συμπολίτες, φίλοι και συναγωνιστές πρέπει να σας πω ότι ο Τζήμερος δεν είναι τρελός. Είναι φασίστας. Στο Περιφερειακό Συβούλιο παίρνει το λόγο και αναπτύσσει επιχειρήματα που εξηγούν πολύ λογικά τη σκέψη του. Η σκέψη του είναι πάντα προσηλωμένη σε μια κοινωνία χωρίς κανόνες. Σε μια κατάσταση δηλαδή που ο μόνος κανόνας είναι το δίκιο του δυνατού. Πρόκειται για θεμελιακή ιδεολογική θέση του φασισμού. Τη θέση του αυτή την εξειδικεύει αναλόγως το θέμα που συζητάμε στο ΠΕ.ΣΥ. Αν για παράδειγμα το ζήτημα είναι γενικού ενδιαφέροντος θα μιλήσει γενικά για το ρόλο του κράτους το οποίο πρέπει να συρρικνωθεί σε ένα επιτελείο στελεχών με καθήκον τη διαχείριση της καταστολής, ενώ αν έχουμε θέμα πχ για ένα παιδικό σταθμό που θα κοστίσει 1.000.000 ευρώ, θα πεί ότι προτείνει να δοθεί από μια επιταγή σε κάθε γονέα όπου θα μοιράζεται το 1,000.000, για να μην αναλάβει το κράτος της λειτουργία του Παιδικού Σταθμού.
-Τι γίνεται όμως έξω από το ΠΕ.ΣΥ; Ο Τζήμερος έχει βήμα στα ΜΜΕ και όταν είναι εκεί δεν είναι καθόλου εριστικός. "Εξηγεί" θέματα της οικονομίας και προτείνει "εναλλακτικές" που ξεκομμένες στα πλαίσια μιας τηλεοπτικής συζήτησης σε μερικούς μοιάζουν και λογικές.
Ταυτοχρόνως όλοι και όλες εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό να ασχοληθούμε με τα επιχειρήματα Τζήμερου, γιατί είναι "γελοίος, αμόρφωτος και ψυχιατρικό φαινόμενο". Το αποτέλεσμα είναι ότι αφήνουμε ένα επικίνδυνο κενό στην αντιμετώπιση της κατ΄ουσίαν ιδεολογικής άποψης του φασισμού. Ετσι σε μια συζήτηση φίλου μου με το γιό του, μετά το επεισόδιο, τον άκουσε να του λέει: "ναι, αλλά βρίσκω ενδιαφέρουσες τις απόψεις του Τζήμερου για μερικά οικονομικά ζητήματα".
Εν κατακλείδι: Ο Τζήμερος είναι εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος στη βάση απόψεων που σχηματίζουν την εικόνα μιας ολοκληρωτικής κοινωνίας, όπου ο τοίχος θα είναι τοίχος καθαρός, το ΚΚΕ θα αποκτήσει τρόπους υποχρεωτικά, πράγμα που σημαίνει περιορισμό της δράσης του, και τα κόμματα πρέπει συνολικά να μπούνε στο καβούκι τους.
-Τα λέει ο Τζήμερος, δεν θα τα πεί ο Μιχαλολιάκος και η Χ.Α. η οποία ατάραχη παρακολούθησε όλο το γεγονός και δεν ψήφισε την αποβολή του Τζήμερου από το Περιφερειακό Συμβούλιο της Πέμπτης 11 Μαϊου 2017.

Μερεμέτια στο φτωχό μας πολιτικό σκηνικό.

Γίνονται κινήσεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Κινήσεις που δείχνουν ότι η κυβερνητική θητεία του Σύριζα καθαγιάζοντας την αστική διαχείριση, έδωσε τη δυνατότητα ακόμη και στο Πασοκ να επανασυστήνεται. 
-Συνάντηση του Γ. Παπανδρέου με τη Φ. Γεννηματά και πρόσκληση προς όλους τους βουλευτές του Πασόκ, από το 1974!
Προφανώς εκεί στο Πασοκ θεωρούν ότι η βασική ιδέα της "εφαρμοσμένης πολιτικής" και της πολιτικής του "εφικτού", δικαιώθηκε. Δικαιώθηκε δηλαδή ο πυρήνας της λογικής που εισήγαγε το Πασοκ στην ελληνική κοινωνία από το 1981: "πρώτα ψωμί, μετά ηθική", πρόκειται για τον πυρήνα της ιδεολογίας  προσεταιρισμού της "λαϊκής βάσης", υπεύθυνης για  τα φαινόμενα λαϊκισμού, κιτρινισμού, εκφασισμού της καθημερινότητας που εξελίσσεται σε όλη την πορεία της μεταπολίτευσης, ως προσπάθεια "εκσυγχρονισμού" και "προσαρμογής". Ο Σύριζα  υιοθέτησε τη λογική του Πασοκ σαν έτοιμος από καιρό, αν κρίνουμε από την προθυμία στελεχών στα υπουργεία, τους οργανισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση να οχυρωθούν πίσω από τη θεωρία του "εφικτού" για να δικαιολογήσουν την υποστήριξή τους σε μέτρα με σαφώς νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο.
-Ωστόσο τα μερεμέτια του πολιτικού σκηνικού δεν περιορίζονται στο Πασοκ. Κινήσεις γίνονται και στο χώρο που καταλαμβάνουν οργανώσεις και ομάδες που έχουν στόχο είτε να εισαχθούν για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο, είτε να επανεμφανισθούν σε αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι δυνατότητες ανάπτυξης τακτικής δράσης με στόχο το Κοινοβούλιο και των ωφελειών που προκύπτουν από αυτό, είναι αρκετά περιορισμένες. 
-Αν ξεκινήσουμε από τις ανώδυνες περιπτώσεις, δηλ. το Ποτάμι και το μόρφωμα του κ. Λεβέντη, εύκολα καταλαβαίνουμε ότι με την κίνηση που γίνεται από το χώρο του Πασοκ, ή προσαρτώνται ή αποκλείονται.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η κινητικότητα στο χώρο ομάδων και οργανώσεων της Αριστεράς με στόχο το Κοινοβούλιο. Κινητικότητα που με μια προσεκτική παρατήρηση διακρίνουμε τις υπόγειες διαδρομές μεταξύ τους, αλλά και με κάποια δωμάτια του Μαξίμου.
Πιο συγκεκριμένα η ΛΑΕ θεωρεί στόχο ύπαρξης την είσοδό της στο Κοινοβούλιο. Ο τρόπος συγκρότησής της και η στάση της στο συνδικαλιστικό κίνημα και την τοπική αυτοδιοίκηση έδειξαν και στους πιο δύσπιστους ότι η απόσχιση από τον Σύριζα για αρκετούς θεωρήθηκε μια υπόθεση πρόσκαιρη. Ωστόσο είναι σημαντική εξέλιξη η τροπή που πήραν τα πράγματα με την αποφασιστική παρέμβαση της βάσης της ΛΑΕ, όπου χωρίς να μπορέσει να ξεκαθαρίσει το τοπίο, επέφερε αλλαγές στη στάση μελών και στελεχών της ΛΑΕ, τόσο στο Συνδικαλιστικό Κίνημα όσο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
-Η ΛΑΕ για να πετύχει την εισαγωγή της στο Κοινοβούλιο πρέπει να συμμαζέψει σημαντικό μέρος των ψήφων αυτών που εγκατέλειψαν τον Σύριζα, πράγμα δύσκολο μιας και οι ψήφοι αυτοί κατευθύνονται και προς ΚΚΕ, Ανταρσύα, Πλεύση Ελευθερίας και αρκετοί στην αποχή ή το άκυρο, πράγμα που πιστέυω ότι στο τέλος θα ανατραπεί μιας και μιλάμε για αριστερούς ψήφους.  
-Η Ανταρσύα για να πετύχει την είσοδό της στο Κοινοβούλιο πρέπει να σταθεροποιήσει όλους αυτούς που σκέφτονται να την ψηφίσουν, ενώ από τον Γενάρη του 2015 ψήφισαν Σύριζα και στη συνέχεια ΛΑΕ. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να ανακόψει κάθε διαδικασία γύρω της και μέσα της προς λογικές εκλογικής συνεργασίας με το χωρο της ΛΑΕ και να σταματήσει κάθε ροή ψήφων προς την Πλεύση Ελευθερίας και το ΚΚΕ. Αυτό η Ανταρσύα μπορεί να το πετύχει μόνο με την ανάδειξη της θέσης που με συνέπεια ανέδειξε στο προηγούμενο διάστημα, σχετικά με την θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, πράγμα για το οποίο έχει αντίρροπες τάσεις ακόμη και στο εσωτερικό της.
-Οι λογικές δημιουργίας "μετώπου" όπως εμφανίστηκαν στην περίφημη παρουσίαση του βιβλίου της Ν. Βαλαβάνη δεν έχουν κανένα περιθώριο επιτυχίας, μιας και πρόκειται για μια καθαρά εκλογικίστικη λογική που οι εισηγητές της το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι η άθροιση ψήφων. Μια λογική που κυριάρχησε στον Σύριζα τα προηγούμενα χρόνια και κατέληξε στην αποτυχία που βιώνουμε.
-Η Πλεύση Ελευθερίας δείχνει να έχει ένα βαθμό ανεξαρτησίας από το καλάθι των ψήφων που κινούνται μεταξύ ΚΚΕ, Ανταρσύα και ΛΑΕ. Είναι η μόνη ομάδα που κινείται "εκτός ορίων", πράγμα που δεν αρέσει σε κάνενα από τα προηγούμενα σχήματα, όπως δεν αρέσει και στην κυβέρνηση. Αυτό η Π.Ε. δείχνει να το κατανοεί, πράγμα που την οδηγεί τόσο σε μια τάση απομάκρυνσης από εκλογικές συνεργασίες, αλλά ταυτοχρόνως την οδηγεί σε μια θολή πολιτική τοποθέτηση σε κορυφαία ζητήματα που οπωσδήποτε θα τεθούν κατά τη διάρκεια της εκλογικής προετοιμασίας. 
-Δεν αναφέρομαι στους ΑΝΕΛ, μιας και όπως διαπιστώνουμε σταθερά και στο Περιφερειακό Συμβούλιο, βρίσκονται σε διαδικασία απόλυτης ενσωμάτωσης σε αυτό που ονομάζεται "κυβερνώσα δύναμη σε περιφερειακό ή αλά καρτ ρόλο", πράγμα το οποίο κατά τη γνώμη μου τους ικανοποιεί απολύτως μιας και καλύπτει προσωπικές φιλοδοξίες και "τακτοποιήσεις". 
-Η Νέα Δημοκρατία βιώνει ένα διπλό πρόβλημα. Η μια όψη του προβλήματος είναι η απώλεια του περιεχομένου της πολιτικής της. Η δεύτερη όψη του προβλήματός της είναι ότι ο ρόλος που της απομένει από την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, είναι η ιδεολογική "τεκμηρίωση" των πολιτικών και της λογικής των Μνημονίων ως πολιτικών προσαρμογής σε μια ΕΕ που παραπαίει. Αυτή η δεύτερη όψη του προβλήματος την εμφανίζει πιο δεξιά από τη δεξιά την οποία από την ύπαρξή της επαγγέλλεται. Και ενώ οι διάφορες δημοσκοπήσεις δείχνουν τη ΝΔ ως πόλο συγκέντρωσης ψήφων διαμαρτυρίας από την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, στην πράξη αυτό δεν είναι εύκολο να επιβεβαιωθεί.
-Το ΚΚΕ φαίνεται καθαρά πλέον ως μια δύναμη σταθερή που δικαιώθηκε από την πραγματικότητα για την κάθετη στάση του απέναντι σε οποιοδήποτε είδος συνεργασίας με τον Σύριζα, αλλά και τον απόλυτο τρόπο που αντιμετώπισε την εμφάνιση της ΛΑΕ. Υπό κανονικές συνθήκες η εκλογική δύναμη του ΚΚΕ θα αυξηθεί, αν και σε καμιά περίπτωση τα εκλογικά ποσοστά σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα.
-Το συμπέρασμά μου είναι, ότι οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται σε αυτό που ονομάζουμε Αριστερά, δεν έχουν λόγο να επενδύσουν πολλά στις επερχόμενες εκλογές. Αντίθετα έχουν κάθε λόγο να επενδύσουν στην καθημερινή-συστηματική δουλειά για την οργάνωση των εργαζομένων στα σωματεία τους και τους τόπους δουλειάς του ιδιωτικού τομέα κυρίως. Εχουν κάθε λόγο να καθαρίσουν το τοπίο στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος και έτσι να αναλάβουν τα δικά τους εργαλεία, που συνιστούν ένα σοβασό πλεονέκτημα για να οργανώσουν τον αγώνα για την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ με όρους φιλο-λαϊκούς, ενίσχυσης του κόσμου της εργασίας,  οχύρωσης της δημοκρατίας και των συνόρων της χώρας με την ταυτόχρονη οικοδόμηση ισότιμων σχέσεων με τις γειτονικές μας χώρες.



 

Ρ. Δούρου: "πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τους συμπολίτες μας"

Πραγματική αποκάλυψη η χθεσινή παρέμβαση της κ. Δούρου, στο  Περιφερειακό Συμβούλιο με θέμα τον προϋπολογισμό του 2017.
-Στην πρόταση 6 περιφερειακών συμβούλων για ενίσχυση των νοικοκυριών που αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό της ΔΕΗ, πέρα των 100 ευρώ εφάπαξ και ένταξη στο πρόγραμμα και αυτών που αναγκάστηκαν να το επανασυνδέσουν μόνοι τους ή με τη βοήθεια του κινήματος, γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν διαφορετικά, η απάντηση ήταν ανατριχιαστική:
"πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε τους συμπολίτες μας"

-Με αφορμή παρατήρηση συναδέλφου, ότι η επίκκληση της "απίθανης γραφειοκρατίας του ελληνικού δημοσίου" από τον αντιπεριφερειάρχη οικονομικών, ως αιτία για πολλές καθυστερήσεις, δεν στέκει, γιατί η γραφειοκρατία αξιοποιείται από κάθε εξουσία κατά το δοκούν, η Περιφερειάρχης  ανακοίνωσε  τη γνώμη της  ότι "όλο το κράτος" έχει μια ροπή προς την "ευκολία".

-Η κ. Περιφερειάρχης ζήτησε συγγνώμη από τους περιφερειακούς συμβούλους που δεν "αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί" για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη χθεσινή συνεδρίαση αποφεύγοντας επιμελώς να τοποθετηθεί. Ετσι δεν καταλάβαμε τη θέση της για την ενέργεια του Θ. Τζήμερου να ξεκολήσει τις αφίσες της αυριανής απεργίας από τον τοίχο του υπουργείου. Την ίδια στάση κράτησε και για την αναφορά τόσο του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπέιρωσης όσο και δικής μου, για την απαράδεκτη, αξωθεσμική και αντιδημοκρατική ενέργεια της κ. Κυπριανίδου, αντιπεριφερειάρχη του Κεντρικού Τομέα, η οποία κάλεσε σε συνάντηση το Δήμαρχο Καισαριανής, αφού προηγουμένως είχε καλέσει και τους επικεφαλείς όλων των παρατάξεων της αντιπολίτευσης χωρίς να το γνωρίζει ο Δήμαρχος!!
-Και δεν τοποθετήθηκε ενώ μίλησε μετά την κ. Κυπριανίδου, η οποία αντέκρουσε το γεγονός λέγοντας ψέμματα. Η οποία κ. Κυπριανίδου, νομίζει φαίνεται ότι βρίσκεται στην Κουμονδούρου και κάνει αυτό που ήξερε πάντα: να ομαδοποιεί κάποιους εναντίον κάποιων άλλων και η ίδια να επιπλέει.

-Θα ήταν χρήσιμο για την κ. Δούρου να κατέλθει λίγο προς την πραγματικότητα του Περιφερειακού Συμβουλίου και να αντιληφθεί ότι δεν έχει ξανασυμβεί να εγκαταλείπουν την παράταξη 7 σύμβουλοι στα δύο πρώτα χρόνια της θητείας τους.

 Η πλήρης απαξίωση της αντιπολίτευσης, ο προκλητικός τρόπος που κυριολεκτικά χρησιμοποιούνται οι "πιστοί και υπάκουοι" συνεργάτες και οι "φίλα προσκείμενοι" δήμαρχοι, είναι σε ευθεία αντιπαράθεση με  την υπεροψία προς οποιονδήποτε σύμβουλο της παράταξής, που θα τολμήσει να αρθρώσει την όποια αντίρρηση. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας εκρηκτικής ατμόσφαιρας, που αφαιρεί κάθε ίχνος ζωτικότητας, δημιουργικότητας και πρωτοβουλίας  από τα στελέχη της Περιφέρειας. 

- Οσα προνόμια και εξουσίες και να δίνει ένα σύστημα όπως ο Καλλικράτης στον/την Περιφερειάρχη, πάντα αυτός/αυτή θα κρίνεται από την ικανότητα του/της, να μην αναγκάζεται να τα χρησιμοποιεί. Αλλά μια τέτοια ικανότητα είναι θέμα χαρακτήρα και συγκρότησης.