Και τώρα που το πράγμα αρχίζει να ξεκαθαρίζει, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ουδέποτε υπήρξε πραγματική ευρωπαϊκή "ένωση". Αυτό που υπήρξε και υπάρχει είναι ο Ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που θέλει να διαφεντεύει τον κόσμο. Όταν τα βρίσκουν μεταξύ τους, περνάμε περιόδους "ηθικής ανάτασης". Όταν όμως δεν τα βρίσκουν, τα "κεφάλια μέσα".
Στις συνθήκες αυτές, δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση από μια αριστερά που παίρνει στην πλάτη της τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και τα μετατρέπει σε "όραμα" για τον λαό. Είναι η ώρα που η αριστερά παίζει τον ρόλο του διαστολέα του χρόνου ύπαρξης της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό και γελοίο ταυτόχρονα.
Και για να προσγειωθούμε λίγο: Γιατί άραγε έγινε το δημοψήφισμα στην Αγγλία το 2016; Είχαμε μήπως μια μαζική κινητοποίηση του λαού να ζητάει έξοδο; Όχι βέβαια, κάτι θα είχαμε ακούσει. Είχαμε πολλούς αγώνες, μερικούς και γενικότερους για τα προβλήματα της εργασίας. Αυτοί οι αγώνες όμως θα γίνονται είτε μέσα είτε έξω από την ΕΕ. Αφουγκράστηκε μήπως η βρετανική κυβέρνηση τη "βουή" του λαού; Όχι βέβαια, κάθε κυβέρνηση στην εποχή μας έχει "καθήκον" να διαστρέφει, να απονευρώνει, να διασπάει και να αποπροσανατολίζει τους λαϊκούς αγώνες.
Θίχτηκε μήπως η άρχουσα τάξη στη Μεγάλη Βρετανία από την παραβίαση των "αρχών" της ΕΕ και αντέδρασε; Όχι βέβαια. Την έχουμε γνωρίσει στο πετσί μας την αστική τάξη της Αγγλίας. Είναι ισχυρή, μεθοδική και πανούργα. Η μάνα μου, μαχήτρια του ΕΑΜ, έλεγε πάντα μια σοφή κουβέντα: «Οι Άγγλοι σου βάζουν το νερό κάτω από την ψάθα».
Τι έγινε λοιπόν στην πραγματικότητα με το Brexit; Έγινε μια δεύτερη, ιδιότυπη "απόβαση στη Νορμανδία". Η Μεγάλη Βρετανία έμεινε συνειδητά έξω από τη ζώνη του ευρώ, για να έχει τη δυνατότητα να παίξει τον ρόλο που απαιτούσε η ιστορική στιγμή. Οι ΗΠΑ μαζί με τη ΜΒ κινήθηκαν για να σταματήσουν τη Γερμανία. Αυτό έγινε. Το παρατράβηξε η Γερμανία μέσω της ευρωπαϊκής της ηγεμονίας. Απέκτησε δορυφόρους στην κρίσιμη ζώνη, ακριβώς στα πλευρά της Ρωσίας. Οι Αγγλοαμερικανοί δεν την άφησαν να το συνεχίσει αυτό. Όχι βέβαια γιατί τους έπιασε ο πόνος για τη Ρωσία, αλλά γιατί η αιχμαλωσία της Ρωσίας και ο έλεγχος των πόρων της δεν μπορεί να είναι υπόθεση της Γερμανίας και των χωρών της Βαλτικής.
Στο μουσείο της ΕΑΜικής Αντίστασης στην Καισαριανή, σε ένα από τα αναρτημένα κείμενα, περιγράφεται με ακρίβεια η στάση των ΗΠΑ και της ΜΒ τη στιγμή που ξεκίναγε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρατηρούσαν προσεκτικά την επέλαση του Χίτλερ στην Ευρώπη και επενέβησαν μόνο όταν διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για μια νέα μοιρασιά του κόσμου. Αυτό ακριβώς το μοτίβο επαναλήφθηκε με το Brexit και κορυφώνεται σήμερα, στο εκρηκτικό τοπίο της περιόδου 2022-2026.
Κοιτάζοντας τη σημερινή πραγματικότητα, η ανάλυση του 2016 σε άρθρο μας εδώ, δικαιώνεται απόλυτα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η ανατίναξη των αγωγών Nord Stream τσάκισαν την οικονομική ισχύ της Γερμανίας, η οποία βουλιάζει στην ύφεση, αναγκασμένη να αγοράζει πανάκριβο αμερικανικό LNG. Το Λονδίνο, απελευθερωμένο από τα δεσμά των Βρυξελλών, λειτουργεί σήμερα ως ο πιο επιθετικός, πολεμοχαρής βραχίονας του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Η νέα μοιρασιά των ενεργειακών δρόμων είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Μέσα σε αυτή την οικονομική ασφυξία, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο να εμφανίζονται πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη (όπως είδαμε πρόσφατα στις εκλογές της Σαξονίας) που διεκδικούν την επιστροφή στον λιγνίτη, τη φθηνή ενέργεια και τη ριζική αλλαγή στάσης απέναντι στη Ρωσία. Το βαθιά αφύσικο και υποκριτικό είναι ότι το συστημικό κατεστημένο σπεύδει να ονομάσει αυτές τις θέσεις συλλήβδην "φασιστικές". Στην πραγματικότητα, οι δυνάμεις αυτές δεν λένε τίποτε άλλο από αυτό που εκφράζει η επίσημη γραμμή της Μόσχας. Αν όμως το ευρωατλαντικό μπλοκ πιστεύει πραγματικά ότι αυτές οι θέσεις είναι φασιστικές, γιατί δεν βγαίνουν να πουν με θάρρος ότι η ίδια η Ρωσία είναι μια φασιστική χώρα; Δεν το κάνουν, διότι γνωρίζουν ότι η Ρωσία είναι ένας κρατικός και στρατιωτικός πόλος που απλώς υπερασπίζεται τα δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα απέναντι στην περικύκλωση του ΝΑΤΟ. Η ταμπέλα του "φασισμού" επιστρατεύεται μόνο στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών, ως σκιάχτρο, για να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι και να μην διεκδικήσουν την απεξάρτησή τους από το πανάκριβο αμερικανικό LNG.»
Τώρα, όλο αυτό που ζούμε εδώ στην Ελλάδα, κυνηγώντας το σκιάχτρο της "ευρωπαϊκής ιδέας" και του "ευρωπαϊκού πολιτισμού" —όλα αυτά δηλαδή με τα οποία γελάγαμε στα φοιτητικά αμφιθέατρα όταν με πάθος τα υπερασπίζονταν τα μέλη του "εσωτερικού"— είναι η γκροτέσκο κατάσταση μιας χώρας όπου η αστική τάξη, εξαρτημένη και ξενόδουλη, προσπαθεί να αναβαθμίσει την ύπαρξή της με τη βοήθεια παραδομένων ή και παρατεταγμένων "αριστερών" που εφαρμόζουν την πολιτική των ίσων αποστάσεων.
Όταν το «οικόπεδο» της Ανατολικής Μεσογείου παίρνει φωτιά, η ελληνική άρχουσα τάξη σπεύδει να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αγοράζοντας εξοπλισμούς δισεκατομμυρίων χωρίς κλειδιά λειτουργίας και προετοιμάζοντας το ξεπούλημα του Αιγαίου στη Χάγη . Η ιστορία μας προειδοποιεί: αν «Εμείς» δεν αποκτήσουμε τη δική μας αυτόνομη, ταξική και λαϊκή στρατηγική, θα είμαστε πάντα οι αναλώσιμοι στη μοιρασιά των Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσης.
