- Όταν ο θάνατος έρχεται άδικα και πριν την ώρα του όπως στον Γιώργο Μαζωνάκη, η κοινωνική βάση παγώνει και χιλιάδες άνθρωποι ξεσπούν σε έναν καθολικό, λαϊκό θρήνο. Η μνήμη επιστρέφει στον Δεκέμβρη του 2008 και τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.
- Οι αφετηρίες διαφορετικές, αλλά η έκρηξη της κοινωνίας η ίδια: ο λαός θρηνεί συλλογικά τα δικά του, αυθεντικά κομμάτια, την ώρα που η αστική προπαγάνδα επιχειρεί τον «δεύτερο θάνατο» τους για να θολώσει τα νερά. Όπως προσπάθησαν οι αθεόφοβοι να μειώσουν την προσωπικότητα ακόμα και του 15 χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: "Τι γύρευετα Εξάρχεια;" "Δεν ήταν καλά αυτό το παιδί" κλπ. κλπ.
- Ωστόσο αυτός ο θρήνος, με όποια μορφή, έχει μεγάλη δύναμη. Ρίχνει χούντες όπως έγινε με το Πολυτεχνείο, ρίχνει κυβερνήσεις, ψαλιδίζει ποσοστά και εν τέλει ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ το ΚΑΚΟ.
- Παλιότερα όταν ήρθαν στη χώρα τα ναζιστικά αφεντικά ο θρήνος έφτιαξε έναν λαϊκό στρατό που ανέλαβε και κατάφερε να απελευθερώσει τη χώρα. Το γράφω γιατί μπορεί να το κρύβουν αλλά τρέμουν στην ιδέα τι θα γίνει όταν εκ των πραγμάτων φανερωθεί το μέγεθος της προδοσίας που επιχειρείται με την win-win ή kazan-kazan συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.
-Εδώ θα είμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου