διαφημιση1

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Airbnb το ευκολάκι των εκλογών



Μια πολύ καλή φίλη, εντελώς εμπιστευτικά μου λέει:
-«μην το υποτιμάς, η διείσδυση των αμερικανών στην Κούβα με την airbnb ξεκίνησε».
-Γέλασα, γιατί είναι βέβαιο ότι η αμερικανική διείσδυση στην Ελλάδα περίμενε την airbnb.
-Ο Χάρι Κλυν έλεγε ότι είμαστε η μόνη αφρικανική χώρα, με λευκούς κατοίκους. Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε επίσης, ότι είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα της Β. Αμερικανικής ηπείρου, από πολλά χρόνια.
-Το άρθρο αυτό έχει σκοπό να συμβάλει στον εξορθολογισμό ενός προβλήματος, που παραπαίει ανάμεσα στη γνώση, την άγνοια και την επιφανειακότητα. Προσφέρεται εξ’άλλου πάρα πολύ η προεκλογική περίοδος για κουβέντες του αέρα.
-Ας ξεκινήσουμε από τις αναγκαίες παραδοχές:
* Παραδοχή πρώτη: Ιστορικά διαμορφωμένες συνθήκες δημιούργησαν στην Ελλάδα μια πραγματικότητα που διαφέρει πολύ από τη συνήθη σε άλλες χώρες στο ζήτημα της στέγης. Δυο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά,
α-Διεσπαρμένη ιδιοκτησία σε ακίνητα που φτάνει μέχρι και σήμερα σε ποσοστό περίπου 85%. Το ποσοστό αυτό μέχρι το1999 είναι πραγματικό αφού μέχρι τότε δεν υπάρχει τραπεζικός δανεισμός για το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του.
β-Η σαφής προτίμηση διευρυμένων τμημάτων της αστικής τάξης σε επενδύσεις σε ακίνητα, διαμόρφωσε μια σαφή και αποτελεσματική νομοθεσία στο ζήτημα της προστασίας της ιδιοκτησίας στα ακίνητα, Νομοθεσία που λόγω του α-, αποδείχθηκε ωφέλιμη και για τη μικρή ιδιοκτησία.
*Παραδοχή δεύτερη: Από το 1950 έως το 2000, η ώσμωση με την πραγματικότητα στο εξωτερικό επιβεβαιώνει ξανά και ξανά το ίδιο συμπέρασμα: - Η στέγη στο εξωτερικό είναι θέμα επιχειρηματικής δραστηριότητας με βάση το μοντέλο κατασκευή-ιδιοκτησία της επιχείρησης–εκμίσθωση,
σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου το μοντέλο που ακολούθησαν οι κατασκευαστές ήταν κατασκευή – πώληση.
Ο λόγος είναι σαφής. Στο εξωτερικό έχουμε κατασκευαστές που κινούνται με τραπεζικό δανεισμό-ανακυκλούμενο (οι τράπεζες δεν θέλουν εξόφληση δανείων), που εξυπηρετείται από την απόδοση των μισθώσεων. Στην Ελλάδα οι κατασκευαστές κτίζουν-πωλούν και ξαναχτίζουν. Μέχρι δε το 1999 χρηματοδοτούν οι ίδιοι την αγορά κατοικιών από ιδιώτες με τον όρο της διαλυτικής αίρεσης στα συμβόλαια αγοροπωλησίας –την κατάρτιση ιδιωτικών συμφωνητικών και τη χρήση συναλλαγματικών. Το σύστημα αυτό λειτούργησε αρκετά καλά αφού εκατομμύρια άνθρωποι απέκτησαν ιδιόκτητη στέγη.
*Παραδοχή Τρίτη: Στην Ελλάδα, για ιστορικούς λόγους, έχουμε το πρωτότυπο σύστημα της αντιπαροχής μέχρι το 2005,  το οποίο επιφανειακά και με περισσή ευκολία κατηγορείται για καταστροφή του αστικού περιβάλλοντος , ενώ είναι σαφές, ότι οι πόλεις μας έτσι ακριβώς θα ήταν και χωρίς την αντιπαροχή. Στη θέση της θα υπήρχε μια ανάλογη με το εξωτερικό επιχειρηματική δραστηριότητα και όλοι θα γινόμασταν  ενοικιαστές.
*Παραδοχή τέταρτη: Η ποιότητα κατοικίας για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα, είναι πολλά επίπεδα ανώτερη και φθηνότερη από αντίστοιχες καταστάσεις εργαζομένων στο εξωτερικό και κυρίως ιδιόκτητη σε πολύ μεγάλο ποσοστό.
-Και φτάνουμε στο 2010, 60 χρόνια μετά το 1950, που εργαλειακά θεωρώ ως έτος που ξεκινά η κατασκευή στην οικοδομή.
-Από την αρχή της επίκλησης της κρίσης και της ανάγκης ειδικών προγραμμάτων για τον εργαζόμενο λαό της Ελλάδας, βασικός στόχος είναι η εκτεταμένη ιδιοκτησία λαϊκών στρωμάτων στην κατοικία. Το «ιδιωτικό χρέος» αποτελεί στόχο όχι μόνο για δανειστές και Eurogroup, αλλά και για τμήματα της κεντρο-αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό: ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ και μικρότερων σχηματισμών. Ωστόσο όλοι κατανοούν την ιδιαιτερότητα του προβλήματος, ακόμη και οι αλλεπάλληλες μνημονιακές κυβερνήσεις οι οποίες αναγκάζονται να μεταθέτουν την προσαρμογή στις απαιτήσεις των δανειστών και να παίρνουν μέτρα, έστω και αμφιλεγόμενα, προστασίας των δανειοληπτών στεγαστικών δανείων.
Το 2017 όμως, έχουμε ποιοτική αλλαγή στον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος.
-Αλλάζουν βασικά στοιχεία της νομοθεσίας για τους πλειστηριασμούς (Κ.Π.Δ.)- όπως και της νομικής διαδικασίας με αποτέλεσμα το 2019, για πρώτη φορά μετά τη θέσπιση του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού και την υιοθέτηση νόμου περί προστασίας της πρώτης κατοικίας για πολύ λίγους, να βρισκόμαστε μπροστά σε πραγματική απειλή της ανάγκης οι κάτοικοι να έχουν στέγη.
-Σημαντικό στοιχείο της νέας πραγματικότητας είναι ο ιδεολογικός μανδύας της πολιτικής πρακτικής της κυβέρνησης Σύριζα, όπου υιοθετεί ουσιαστικά όλους τους λόγους επιβολής των αναγκαστικών μνημονιακών προγραμμάτων που έθεσαν τον εργαζόμενο λαό σε κατάσταση αιχμαλωσίας. Μοιραία συνέπεια η αλλαγή της πλάστιγγας προς τις τράπεζες, οι οποίες ενώ πήραν δισεκατομμύρια σε συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις αναγορεύονται σε κριτές της συμπεριφοράς των δανειοληπτών, της εκτίμησης της οικονομικής τους κατάστασης και σε δικαστές για την τύχη χιλιάδων οικογενειών.
-Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας, εισάγεται ο νόμος για τη βραχυχρόνια μίσθωση. Δίνεται λοιπόν το δικαίωμα σε οποιονδήποτε διαθέτει ιδιόκτητη στέγη, ή ιδιοκτησία ακινήτου ή ακινήτων, να τα διαθέσει σε καθεστώς βραχυχρόνιας μίσθωσης.
-Και εδώ αρχίζει το πανηγύρι.
-Ζήτημα πρώτο: - είναι καινούργιο θέμα η βραχυχρόνια μίσθωση στην Ελλάδα; Δεκαετίες τώρα νοικιάζουμε δωμάτια για κάποιες μέρες, για τις διακοπές μας. Δεν είναι γελοίο να βγαίνει σήμερα ένας υποψήφιος στην Αθήνα και να επικαλείται ότι οι εκπαιδευτικοί δεν βρίσκουν σπίτια στα νησιά λόγω της airbnb;  «Rooms to let» λέγεται η ελληνική airbnb, και υπάρχει εδώ και 4 δεκαετίες τουλάχιστον.
-Ζήτημα δεύτερο: - το καθήκον της πολιτικής για τη στέγη, σε ποιόν ανήκει; Στον ιδιοκτήτη ενός ή πολλών ακινήτων; Ή στην κυβέρνηση;
Ποιοι κάνουν κοινωνική πολιτική; Οι πολίτες; Οι ιδιοκτήτες; Η στέγη είναι θέμα της καλοσύνης κάποιου ιδιοκτήτη που διαθέτει ένα σπίτι στον ενοικιαστή ακόμα κι αν δεν μπορεί να πληρώσει;
-Όταν ένας εργαζόμενος σήμερα, δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του, τι λέει η κυβέρνηση; Λέει ότι αυτό είναι ιδιωτικό ζήτημα του ιδιοκτήτη και του ενοικιαστή. Όταν ένας εργαζόμενος δεν έχει να πληρώσει το δάνειό του, τι λέει η κυβέρνηση; Ότι αυτό είναι θέμα δικό του και της τράπεζας.
-Τελικά που είναι η κυβέρνηση;
Η κυβέρνηση είναι στις ιδιωτικοποιήσεις, τις επενδύσεις και τη διάθεση της δημόσιας περιουσίας του λαού στο μεγάλο κεφάλαιο. Εκεί είναι η κυβέρνηση. Κι ας ξεφουρνίζουν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι, ότι θα «πάρουν μέτρα για την airbnb». Κάτι που να πιάνει πρέπει να πούνε.
-Για να δούμε όμως, η βραχυχρόνια μίσθωση στην Ελλάδα είναι θέμα τουρισμού μόνο; Τα κτίρια που αγοράζουν ξένες επιχειρήσεις τα θέλουν για τουριστική αξιοποίηση; Για να σκεφτούμε λιγάκι.
-Εκτός από τουρίστες τι άλλο έχουμε στην Ελλάδα; Έχουμε πρόσφυγες. Είναι πρόσκαιρο αυτό; Όλα τα σημάδια λένε πως όχι. Και ενώ ο τουρίστας είναι μια ιδιωτική και προσωπική του υπόθεση, για το που θα πάει διακοπές και που θα μείνει, με τους πρόσφυγες τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι πρόσφυγες είναι ένας πληθυσμός σε ομηρία. Όπου τον βάλουνε εκεί θα μείνει. Μήπως αυτή η κατάσταση μπορεί να είναι και μπίζνα; Ασφαλώς και μπορεί. Γιατί εδώ υπάρχουν επιδοτήσεις. Δηλ. ζεστό αφορολόγητο χρήμα. Τα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας θα διαμορφωθούν και για τους τουρίστες και για τους πρόσφυγες, αλλά οι περισσότεροι επιχειρηματίες προτιμούν τους πρόσφυγες, γιατί εδώ έχει ΣΔΙΤ, ΜΚΟ, εγγυημένες ποσότητες και ότι άλλο διαθέτει το τραγάνισμα του δημόσιου κορβανά.
-Και ο κόσμος που ψάχνει για σπίτι;
-Ο κόσμος δεν θα βρίσκει σπίτι, για όλους τους παραπάνω λόγους. Να ξέρει όμως ο κόσμος και τι του φταίει. Όχι να ρωτάει τους κυβερνητικούς υποψήφιους τι θα κάνουν με την airbnb, γιατί και η αφέλεια έχει τα όριά της.
-Η κυβέρνηση, με ένα νόμο και ένα άρθρο μπορεί να θέσει κίνητρα ενοικίασης σπιτιού σε ενοικιαστές, τέτοια που να καθιστούν τη μακροχρόνια μίσθωση πιο συμφέρουσα από τη βραχυχρόνια. Και αυτό είναι που πρέπει να ζητήσουν όλοι οι σοβαροί άνθρωποι που ζητούν ψήφο αυτή την περίοδο.
-Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει τίποτε από όλα αυτά. Η επιχειρήσεις διαχείρισης ακινήτων είναι μεγάλο κομμάτι της καπιταλιστικής οικονομίας διεθνώς. Δε νομίζω ότι η ελληνική κυβέρνηση αφήνει περιθώρια να πιστέψει κανείς ότι θα αντιμετωπίσει το θέμα της αγοράς ακινήτων διαφορετικά. Είτε πρόκειται για fund είτε για πολίτες της Κίνας που θέλουν τη χρυσή βίζα, είτε για επιχειρηματίες που θέλουν να επενδύσουν στη φτώχεια, την προσφυγιά και τον πόλεμο, όλοι αυτοί εισάγουν χρήμα στα δημόσια ταμεία και τις τράπεζες. Και εδώ τελειώνει κάθε συζήτηση για το δικαίωμα στέγης όσον αφορά την κυβερνητική πολιτική.
-Είναι το σημείο που όλοι εμείς καταλαβαίνουμε ότι το θέμα της στέγης όπως και πολλά άλλα, θα εξελιχθούν αναλόγως της δικής μας αντίδρασης, αντίστασης και ανυπακοής εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στο χώρο της κατοικίας και όχι εναντίον ιδιοκτητών στέγης, όπως θα προσπαθήσουν να πείσουν εντελώς πασοκικά οι υποψήφιοι του λεγόμενου προοδευτικού μετώπου.




Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Οι εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής




Το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής ανέλαβε τα καθήκοντά του την 1η Σεπτεμβρίου 2014. 
-Την 1η Σεπτεμβρίου του 2019 θα αναλάβει το νέο ΠΣ που θα προκύψει από τις εκλογές του Μάη που έρχεται.
-Πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έγιναν τα πάντα.
-Στην Αττική είχε πέσει το λαχείο. Αριστερή διοίκηση στην Περιφέρεια, και σε λίγους μήνες Αριστερή Κυβέρνηση στη χώρα. 
-Διατάχθηκαν οι δυνάμεις και ξεκινήσαμε: Στην Εκτελεστική Επιτροπή της Περιφέρειας εκφράστηκαν όλες οι ομάδες που υποστήριξαν τη Δύναμη Ζωής:
-Εκτός από την επικεφαλής τη Ρένα Δούρου το κεντρικό επιτελείο που θα αντιμετώπιζε τα "μεγάλα συμφέροντα που λυμαίνονται την Αττική" ήταν:
-Ερμίνα Κυπριανίδου ΠΓ Σύριζα
-Χρήστος Καραμάνος ΚΟΕ-Σύριζα
-Γιώργος Γαβρίλης Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Νάσος Αναγνωστόπουλος Σύριζα
-Ευαγγελία Αποστολάκη Σύριζα
-Ελισσάβετ Τασσούλη Σύριζα
-Γιάννης Βασιλείου Σύριζα
-Παναγιώτης Αθανασιάδης Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Κατερίνα Θανοπούλου Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Σπύρος Τζόκας Αριστερό Ρεύμα-Σύριζα
-Γιώργος Καραμέρος Οικολόγοι-Συνεργαζόμενος
-Πέτρος Φιλίππου Σύριζα
-Χρήστος Καπάταης προερχόμενος από την ομάδα Αλαβάνου.
-Παναγιώτης Χατζηπέρος συνεργαζόμενος
Με την ανάδειξη της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ το υπουργείο Περιβάλλοντός και Ενέργειας αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και το υπουργείο Εσωτερικών ο Νίκος Βούτσης.
Τα υπουργεία που έχουν άμεση συνεργασία με την Αυτοδιοίκηση Α' και Β' βαθμού, ήταν σε καλά χέρια! 
-Με βάση τα όσα ξέραμε ως εκείνη τη στιγμή, η κατάσταση ήταν ανέλπιστη.

Τρείς αποφάσεις περιμέναμε: 
1.  Συγκρότηση επιτροπής ελέγχου της λειτουργίας του ΧΥΤΑ Φυλής και του υπό κατασκευή ΧΥΤΑ Γραμματικού
2. Αναλυτικός έλεγχος του προϋπολογισμού που άφησε η προηγούμενη διοίκηση του Γ. Σγουρού, ιδιαίτερα στους κωδικούς χρηματοδοτήσεων επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου.
3. Καταγραφή των βασικών προβλημάτων υποδομής του νομού Αττικής και άμεση ιεράρχηση των έργων που έχουν σχέση με τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές.
Τρείς στόχοι, εκ των ουκ άνευ. Τρείς στόχοι που δεν ήταν ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνιστικοί, ούτε επαναστατικοί. Τρείς στόχοι απλής λογικής και στοιχειώδους εντιμότητας.
Τρείς στόχοι που θα τίναζαν στον αέρα ότι λέγεται και γράφεται αυτή τη στιγμή από τους υποψήφιους Περιφερειάρχες της Ν.Δ. και του Κιναλ-Πασοκ. 
-Τρείς στόχοι που συνδυαζόμενοι με μέτρα προς τους φτωχοποιημένους κατοίκους της Αττικής θα είχαν κλείσει το στόμα της Χ.Α.
-Τρείς στόχοι, που θα αξιοποιούσαν την απλόχερη προσφορά των δεκάδων επιτροπών που δρούσαν στην Αττική. Γιατί θα φαινόταν πολύ καθαρά, ότι τίποτα το αριστερό δεν περιέχουν όλα αυτά, παρά μόνο την τέλεια ανικανότητα, δέσμευση από συγκεκριμένα συμφέροντα και την πολιτική κατεύθυνση των προηγουμένων, σε όλα τα επίπεδα και Κυβέρνησης και Αυτοδιοίκησης. 
Γιατί η Αττική είναι η μισή Ελλάδα. Σχεδόν ο μισός πληθυσμός και το μισό ΑΕΠ. 
Και τι έγινε; 
-Η Περιφερειάρχης ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ίσως τα Μνημόνια δεν είναι και τόσο αποκρουστικά, γιατί "υπάρχουν και μικρά συμφέροντα, εκτός από τα μεγάλα", "οι πολίτες χρειάζονται διαπαιδαγώγηση" και "εδώ ήρθαμε για να κάνουμε χρηστή διοίκηση "και όλα αυτά κατέληξαν στο μνημειώδες "εγώ δεν είπα ποτέ ότι θα σκίσω τα Μνημόνια".
-Ο Αντιπεριφερειάρχης Οικονομικών, κ. Καραμάνος, εισηγήθηκε τον πρώτο προϋπολογισμό με αλλαγές στο 10% του προϋπολογισμού Σγουρού, ποσοστό που αφορούσε στη μεταφορά των μαθητών και τις κουνουποκτονίες, υποσχόμενος ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει στον επόμενο προϋπολογισμό. Δεν ήρθε ποτέ αυτή η αλλαγή. Η μεταφορά των μαθητών ολοκληρώθηκε, οι κουνουποκτονίες όχι ακόμη. Όλοι οι προϋπολογισμοί που ψήφισε η πλειοψηφία του Π.Σ. είναι στα μέτρα των "μεγάλων συμφερόντων που λυμαίνονται την Αττική".
-Ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά κ. Γαβρίλης μας είπε ότι κέρδισε την εμπιστοσύνη των αντιπάλων του, γιατί κατάλαβαν με ποιόν έχουν να κάνουν. Σωστά. Η COSCO κάνει τη δουλειά της, η Αθηναϊκή Ριβιέρα επεκτείνεται στο παραλιακό μέτωπο του Πειραιά,  όπως και όλες οι αστικές αναπλάσεις που προωθούνται όπως βολεύουν την "οικονομική αξιοποίηση του δημόσιου χώρου". Επίσης ο κ. Γαβρίλης εκτιμά ότι η πολιτική της διοίκησης της Περιφέρειας βρίσκεται σε αριστερή κατεύθυνση.
-Η κ. Κυπριανίδου μας κατέπληξε αρχή-αρχή, όταν μας ξεφούρνισε ότι είναι πεισμένη ότι η ανεργία θα αντιμετωπιστεί με τις ΚΟΙΝΣΕΠ!
-Ο κ. Αθανασιάδης εξελίχθηκε σχεδόν αμέσως σε πολύτιμο συνεργάτη της κ. Δούρου.  Αντιπεριφερειάρχης ψηφιακής πολιτικής και στο Δ.Σ. του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης, διαπίστωσε σε αντιπαράθεση με τα τσιτάτα του Λένιν που αναφερόταν συχνά, ότι η Περιφέρεια είναι σε κατεύθυνση κοινωνικής ευαισθησίας και αριστερή έτσι ώστε ψήφιζε και με τα δύο χέρια τις κρίσιμες αποφάσεις που καθόρισαν την κατεύθυνση της Περιφέρειας στους βασικούς τομείς.
-Η κ. Θανοπούλου ανέλαβε τον ευαίσθητο τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής. Παρ'ότι το αποτέλεσμα ήταν 0 ευρώ δαπανών, η κ. Θανοπούλου έκρινε στα πρώτα 2,5 χρόνια της θητείας της ότι η Περιφέρεια ήταν σε σωστή κατεύθυνση γιατί πρέπει να κατανοούμε και τα όρια της "εφαρμοσμένης πολιτικής". Η κ. Θανοπούλου παραιτήθηκε πρώτα από Αντιπεριφερειάρχης και αργότερα από τη Δύναμη Ζωής, όταν είχε αποσαφηνιστεί πλήρως η θέση της Περιφερειάρχου σχετικά με την κατάργηση του τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής και την μη περαιτέρω αξιοποίηση της ίδιας.
-Όλα τα μέλη αυτής της πρώτης Εκτελεστικής Επιτροπής επέλεξαν το δρόμο της απόλυτης συμφωνίας με τις επιλογές της Δούρου και αργότερα της κυβέρνησης Σύριζα. 
-Γνωρίζουμε όμως όλοι, πως σε μια θητεία 5 χρόνων, οι βάσεις μπαίνουν το πολύ στον πρώτο 1,5 χρόνο. Μετά δύσκολα μπορείς να αλλάξεις την κατεύθυνση.
-Ιδιαίτερα στο πρώτο 7μηνο, όπου υπήρχαν οι υπουργοί Λαφαζάνης και Βούτσης, θα μπορούσε να φανεί η οποιαδήποτε πρόθεση ουσιαστικής παρέμβασης στο χώρο της Αττικής. Δεν έγινε απολύτως τίποτα.
(Σήμερα στην ΕΕ έχουν μπει δύο νέα μέλη για τα οποία δεν χρειάζεται να αναφερθούμε. Είναι μέλη του Σύριζα και ψηφίζουν τα πάντα).
-Σήμερα βρισκόμαστε πάλι μπροστά στην εκλογή ενός νέου Π.Σ.
-Είναι σοβαρό ζήτημα το ΠΣ. Ιδιαίτερα στην Αττική. Το όργανο αυτό, υλοποιεί κατά γράμμα την κεντρική πολιτική. Και τη συγκεκριμενοποιεί. Το ΠΣ διαχειρίζεται πολλά εκατομμύρια ευρώ. Επιλέγει έργα, ιεραρχεί το χρόνο που θα γίνουν. Έχει δηλ. σημαντικό λόγο στην καθημερινότητα του πολίτη. 
Μέσα σ'αυτά τα 5 χρόνια αποκτήσαμε εμπειρίες που πρέπει να οδηγήσουν τα βήματά μας τον Μάιο του 2019. Γιατί εκτός από το ρόλο της διοίκησης Δούρου που υπήρξε μια μεγάλη αποτυχία με ανυπολόγιστες συνέπειες, υπάρχουν ζητήματα και για το ρόλο της μειοψηφίας του Π.Σ. 
-Δεν θα αναφερθώ στη ΝΔ, τους ΑΝΕΛ, την παράταξη Σγουρού κλπ. Θα αναφερθώ σ'αυτή την ομάδα των 11 Περιφερειακών Συμβούλων, που διαμορφώθηκε μέσα στο ΠΣ, από τους 5 συμβούλους του ΚΚΕ, τον 1 σύμβουλο της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής και τους 5 συμβούλους που αποχωρήσαμε από τη Δύναμη Ζωής. Στη συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων ψηφίσαμε τα ίδια πράγματα και με το ίδιο σκεπτικό. Και όμως. Αυτό δεν ήταν αρκετό για μια συνάντηση με θέμα τα τεράστια προβλήματα της Αττικής. Δεν ήταν αρκετό για την παράταξη του ΚΚΕ, ούτε για μια πρόσκληση στην ημερίδα τους με θέμα τα σκουπίδια. Θέμα που η ομάδα μας ανέδειξε κατά γενική ομολογία στο Π.Σ., αλλά και στους κατοίκους της Αττικής. Και μάλιστα σε μια περίοδο που το ΚΚΕ μπορεί να προσκαλεί πολύ κόσμο στις συζητήσεις που οργανώνει. Δεν έφτασε το γεγονός αυτής της αντικειμενικά διαμορφωμένης μειοψηφίας των 11 συμβούλων, για μια κοινή εμφάνιση πχ στο Γραμματικό, έτσι που να πάρουν λίγο θάρρος οι άνθρωποι πού αγωνίζονται μόνοι τους. Η στη Φυλή. Η στη Μάνδρα. Η στο Μάτι. Κάπου τέλος πάντως που η κομματική περιχαράκωση θα έμπαινε στην άκρη μπροστά στην κρισιμότητα του προβλήματος. Ίσως φταίει που ανήκουμε σε άλλη σχολή σχετικά με το τί είναι κίνημα. Ίσως φταίει που πιστεύουμε ότι η ενότητα δεν γίνεται στα πλαίσια των κομμάτων, αλλά πάνω στα προβλήματα και εκεί πρέπει να συμβάλλουν οι οργανωμένες δυνάμεις. Αφού όλοι συμφωνούμε ότι πάνω απ'όλα, για να αλλάξει το οτιδήποτε, χρειάζεται η ενωμένη πάλη του λαού. 
-Ας είναι. Θα συνεχίσουμε με αισιοδοξία, πείσμα και αποφασιστικότητα.




Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Ενότητα αδέρφια! 'Ολοι μαζί με αρχηγό εμένα!

Είναι μια φράση του καιρού. Την ακούγαμε από το δημοτικό στις ομιλίες για τις ιστορικές επετείους. Την ακούσαμε πολλές φορές στις προεκλογικές περιόδους σε ολόκληρη τη μεταπολίτευση. 
-"Οι έλληνες ενωμένοι μπορούν να κάνουν τα πάντα". 
-Σε ένα κομμάτι της κοινωνίας, η φράση αυτή προσαρμόστηκε στο "η αριστερά ενωμένη μπορεί να νικήσει". 
-Μάλιστα. Τόσο οι "έλληνες οι ενωμένοι", όσο και "οι αριστεροί οι ενωμένοι", έχουν υποστεί τα πάντα. Με την έννοια του περιεχομένου της φράσης. Τα μυαλά γρανίτα. Ξέρετε η γρανίτα είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση υλικού, είναι ταυτόχρονα και ρευστή και παγωμένη.
-Εν τω μεταξύ, ιστορικά, αν το πάρουμε από την αρχή, ούτε οι "έλληνες οι ενωμένοι", ούτε "οι αριστεροί οι ενωμένοι" έχουν να παρουσιάσουν κάποιο έργο. Αντιθέτως όλα τα έργα τα έχουμε δει από ιστορικές πρωτοβουλίες που πήραν κάποιοι και που τις αγκάλιασαν άνθρωποι, που η συνείδησή τους δεν άντεχε τα τεκταινόμενα της δεδομένης περιόδου.
-Αυθεντικές ιστορικές στιγμές αυτής της πραγματικότητας ήταν το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο και η 3η Ιουλίου του 2015. Και ω του θαύματος, και στις τρείς αυτές ιστορικές στιγμές, οι άνθρωποι που η συνείδησή τους δεν άντεχε τα τεκταινόμενα της περιόδου, ανταποκρίθηκαν σε καλέσματα πολιτικών δυνάμεων και προσώπων, ανεξαρτήτως της δικής τους προσωπικής πολιτικής τοποθέτησης. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ. Πράγμα που σημαίνει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη πολιτική απάτη από αυτή που συγκεκριμένα πρόσωπα, με την υποστήριξη των κάθε φορά παρατρεχάμενων, θέλουν να θέσουν «τοπόσημο» στην ιστορία που γράφει ο λαός.
-Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει, πως ότι κάνει ο λαός είναι σωστό και θα τον ωφελήσει. Και στο σημείο αυτό αρχίζει ο ρόλος της Αριστεράς. Ένας ρόλος παρέμβασης για την κατανόηση της πραγματικότητας και την οργάνωση της πάλης του λαού για την υπέρβασή της. Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Πρόκειται για κάτι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί δυστυχώς δεν γίνονται θαύματα. 
-Το κύριο καθήκον για την Αριστερά, είναι σε κάθε ιστορική στιγμή, ο καθορισμός του στόχου και η πρωτοβουλία για την υλοποίησή του. Πρόκειται για καθήκον ιδεολογικά και πολιτικά περίπλοκο, που δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα "ενωμένων αριστερών". Γιατί η έννοια της Αριστεράς είναι σύμφυτη με το καινούργιο, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο. Και εδώ οι γνώμες, οι προσεγγίσεις και οι οπτικές μπορεί να είναι περισσότερες από μία, τουλάχιστον. Πως θα βρούμε την άκρη όμως; Θα την βρούμε, με μεγάλη σιγουριά μελετώντας τις ανάγκες και τα προβλήματα αυτού του μέρους της κοινωνίας, που δέχεται μονίμως την επίθεση από τις δυνάμεις της θεωρίας των "ενωμένων ελλήνων", δηλ. του Κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Θα βρούμε την άκρη συμβάλλοντας στην οργάνωση των εργαζομένων για να αντισταθούν και να παλέψουν για την αλλαγή της θέσης τους στην κοινωνία. 
-Πόσο σχετίζονται όλα αυτά, με στόχους για πολιτική λύση των προβλημάτων των εργαζομένων, στα πλαίσια της ιδεολογίας των "ενωμένων ελλήνων" και την ανάδειξη "αριστερών κυβερνήσεων" που θα διαχειριστούν καλλίτερα τον καπιταλισμό; Ο Σύριζα απέδειξε ότι αυτό είναι αδύνατον. Και όσο είναι πολιτική απάτη να προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ενσωμάτωσή τους στην πολιτική αλλά και την ιδεολογία του αντιπάλου, με το δικό μας καλό, άλλο τόσο είναι πολιτική απάτη να εμφανίζεται άλλη μια πολιτική πρόταση, που θα κάνει πράξη την "καλή αριστερή κυβέρνηση" γιατί θα αποτελείται από καλά παιδιά, σε αντίθεση από την προηγούμενη αποτυχούσα, που αποτελείται από κακά παιδιά.
-Πολύ δε περισσότερο, που αυτά τα "καλά αριστερά παιδιά", δεν είναι στο ντουλάπι αυτή τη στιγμή. Τα βλέπουμε και τα καμαρώνουμε σε συνδικαλιστικές οργανώσεις και αυτοδιοικητικά όργανα και πειθόμαστε καθημερινά για την ποιότητα της κυβέρνησης που θέλουν να κάνουν. Όπως εκείνο το ωραίο που είπε κάποιος θιασώτης της άποψης για την "καλή αριστερή κυβέρνηση" σε πηγαδάκι συνταξιούχων της Εθνικής Τράπεζας, τη μέρα που είχαν συγκεντρωθεί, γιατί τους έκοψαν ξαφνικά το επικουρικό: "εμείς θα ξανακυβερνήσουμε και θα εφαρμόσουμε αυτά που είχαμε υποσχεθεί".

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Η "λαϊκή περιουσία" 2010-2018, στόχος κυβερνήσεων, δανειστών, ΕΕ και ΔΝΤ


Από την αρχή της μεταρρυθμιστικής καταιγίδας το 2010, με σκοπό την οριστική ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ, που με μια λέξη ονομάζουμε "Μνημόνια", όλοι ήξεραν, και από την πλευρά των κυβερνώντων και από την πλευρά του λαϊκού-εργατικού κινήματος, ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο οι μεν κυβερνώντες να πετάξουν τον κόσμο έξω από τα σπίτι που διαμένει, οι δε εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, αγρότες, να παραδώσουν το σπίτι των οικογενειών τους.
- Επίσης ήταν από την αρχή γνωστό και στους κύκλους των eurogroup-δανειστών, αλλά και τις ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ότι το βάρος του χειρισμού του προβλήματος "πλειστηριασμός-κατάσχεση-έξωση" έπεφτε κατά κύριο λόγο στους ντόπιους πολιτικούς, μιας και έπρεπε να περάσουν αυτή τη μεταρρύθμιση που αφορά την αγορά ακινήτων, μέσα από τις συμπληγάδες των ιστορικών-ηθικών-οικονομικών παραγόντων που συνδέουν τη "στέγη" με τη συνείδηση των εργαζομένων-συνταξιούχων-αγροτών στη χώρα μας.
Για το eurogroup-δανειστές, τα πράγματα είναι "απλά" και απολύτως κυνικά: -δεν μπορείς να έχεις ιδιόκτητη στέγη, αν δεν ανήκεις στην αστική τάξη και τα ανώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων. Για 2 λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η πλειοψηφία των ακινήτων-στέγης αφορά τη διαβίωση της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού, άρα μπορεί να είναι εμπόρευμα με κινητικότητα και ο δεύτερος λόγος είναι, ότι ακριβώς επειδή πρόκειται για τα σπίτια που διαμένουν οι εργαζόμενοι, το αίσθημα της ιδιοκτησίας εμποδίζει την πλήρη παράδοσή τους στη λογική των μεταρρυθμίσεων που κρίνουν αναγκαίες οι Τράπεζες, οι Βιομήχανοι, οι εμπορικοί κολοσσοί και η νομενκλατούρα του φιλελευθερισμού. Όλοι αυτοί θέλουν τον εργάτη "γυμνό", σκέτο, όπως τον περιέγραψε ο Μάρξ: να έχει μόνο τα χέρια του, ή μόνο τις γνώσεις του ή και τα δύο. Τίποτε άλλο. 
-Περνώντας το πρόβλημα δια μέσου των κυβερνήσεων της περιόδου 2010-2018, να μην ξεχνάμε το ρόλο της κάθε μιας, στην εξέλιξη του προβλήματος:
2009-ΠΑΣΟΚ,Γιώργος Παπανδρέου: -Με το νόμο Κατσέλη θεσπίζεται η ιδιωτική πτώχευση. Δηλ. η πτώχευση των φυσικών προσώπων. Ο νόμος αυτός, έθεσε τη βάση ιδεολογικά και νομοθετικά-τεχνικά για να ανοίξει ο δρόμος της αρπαγής των σπιτιών των λαϊκών κοινωνικών ομάδων.
2011-Κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ: Ιδρύονται οι εισπρακτικές εταιρείες, οι οποίες αναλαμβάνουν για λογαριασμό των τραπεζών εισπράξεις οφειλών από δάνεια. Στις τάξεις των απλών ανθρώπων αρχίζει και δημιουργείται μια νέα ατμόσφαιρα. Πίεση. Απολύσεις, λουκέτα, μειώσεις μισθών και συντάξεων και ταυτοχρόνως ανελαστικές απαιτήσεις πληρωμών υποχρεώσεων. Πως όμως; 
2012-Κυβέρνηση Σαμαρά με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ: Μαζί με όλα τα προηγούμενα, ανοίγει για τα καλά το θέμα της δημόσιας περιουσίας, ενώ δημιουργείται το νομοθετικό πλαίσιο για τη δημιουργία εταιρειών διαχ/σης δανείων. Μπαίνει στην ημερήσια διάταξη ο όρος "κόκκινα δάνεια" ως απαίτηση των δανειστών. Αρχίζουν δειλά-δειλά κάποιοι πλειστηριασμοί από τις τράπεζες, οι οποίοι δεν προχωράνε, μιας και το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, ήταν ήδη συγκροτημένο.
Ωστόσο όλο το πακέτο που αφορά τους στόχους των eurogroup-δανειστών, εγχώριας πλουτοκρατίας και τραπεζών, μπαίνει στην ημερήσια διάταξη: Αλλαγή του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, τροποποίηση της νομοθεσίας για τους πλειστηριασμούς, Εφαρμογή του Κώδικα Δεοντολογίας για την "συναλλακτική συμπεριφορά" των οφειλετών, ανοιχτή συζήτηση των τραπεζών για την αναγκαστική είσπραξη οφειλών από δανειολήπτες.
-2015-2016-2017: Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Οι εργαζόμενοι, οι ατομικά απασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι και οι αγρότες βρίσκονται μπροστά στο ακατανόητο. Η κυβέρνηση που ζήτησε την ψήφο τους για να μη γίνουν όλα τα παραπάνω, ολοκληρώνει όλες τις εκκρεμότητες των προηγουμένων κυβερνήσεων και θέτει την ελληνική κοινωνία μπροστά στο θέμα που λέγεται «Ηλεκτρονικός Πλειστηριασμός», πράγμα που αποτελεί ταυτοχρόνως, αρπαγή, τιμωρία και εξευτελισμό κάθε προϋπάρχουσας έννοιας δικαίου. Είναι σαφές, ότι αυτήν ειδικά την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να τη συγχωρήσει κανείς. Πρέπει άμεσα να παραιτηθεί.
 Όχι γιατί η όποια άλλη κυβέρνηση θα κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά γιατί αυτή η κυβέρνηση μιλάει εξ'ονόματός μας. Αυτό πρέπει να σταματήσει και να μην επαναληφθεί με οποιαδήποτε άλλη μορφή.
 Και το κίνημα, αξιοποιώντας τη σκληρή πείρα που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια, ήρθε η ώρα να κατανοήσει, ότι εδώ που φτάσαμε, από τις κυβερνήσεις πλέον δεν ζητάμε τίποτα. Απαιτούμε και στέλνουμε τελεσίγραφα. Κι' όποιος αντέξει.